مقاله بررسي سطح سرمي منيزيم، روي و مس در افراد ديابتي و غير ديابتي و رابطه آن با وضعيت آنمي در رژيم غذايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۲۴۹ تا ۲۵۹ منتشر شده است.
نام: بررسي سطح سرمي منيزيم، روي و مس در افراد ديابتي و غير ديابتي و رابطه آن با وضعيت آنمي در رژيم غذايي
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت نوع ۲
مقاله منيزيم
مقاله روي
مقاله مس
مقاله رژيم غذايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جمشيدي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: نسلي اصفهاني انسيه
جناب آقای / سرکار خانم: حشمت رامين
جناب آقای / سرکار خانم: كيمياگر سيدمسعود
جناب آقای / سرکار خانم: اردشيرلاريجاني محمدباقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: رژيم غذايي و برخي مينرال هاي موجود در آن، بر روي ديابت بسيار موثر هستند. در اين مطالعه وضعيت منيزيم، مس و روي رژيم غذايي افراد ديابتي و غير ديابتي مورد بررسي قرار گرفت و رابطه مقدار منيزيم، مس و روي دريافتي از رژيم اين افراد با همين املاح در سرم سنجيده شد.
روش ها: بدين منظور، ۷۳ فرد سالم و ۷۳ فرد ديابتي به طور تصادفي از مراجعين مركز درماني غدد بيمارستان شريعتي انتخاب شدند. اطلاعات مربوط به سن، جنس، وزن و قد همه افراد گرفته شد. سپس براي تمامي افراد، از طريق مصاحبه، يك پرسش نامه ۲۴ ساعت يادآمد۳ روزه تكميل شد. ميزان منيزيم، مس و روي رژيم داوطلبان با نرم افزار (Food Processor 2) FP2 اندازه گيري شد. سطح منيزيم، مس و روي سرم افراد مطالعه با استفاده از دستگاه اسپكتروسكوپ نشر اتمي اندازه گرفته شد.كليه داده هاي جمع آوري شده در نرم افزار SPSS ويرايش ۱۶ آناليز گرديد.
يافته ها: نمايه توده بدني در ديابتي ها به طور معني داري بيشتر از غير ديابتي ها بود (P=0.01). ميزان منيزيم دريافتي از رژيم در افراد ديابتي به طور معني داري بيشتر از افراد غير ديابتي بود (P=0.03)، در حالي كه مقدار مس و روي دريافتي بين اين افراد تفاوت آماري معني داري نداشت. غلظت منيزيم و مس و روي سرم بين افراد ديابتي و غير ديابتي تفاوت آماري معني داري داشت، سطح منيزيم و روي سرم افراد ديابتي كمتر از افراد غير ديابتي (P<0.01) و سطح مس سرم افراد ديابتي بيشتر از افراد غير ديابتي (P=0.001) بود. فقط مقدار دريافتي منيزيم و سطح سرمي منيزيم در ديابتي ها (P=0.042, r=-0.239) و تنها ميزان مس دريافتي و سطح مس سرم (P=0.043, r=-0.23) در غير ديابتي ها همبستگي منفي معني داري را نشان دادند. آناليز رگرسيون خطي رابطه معني داري بين ميزان منيزيم دريافتي با نوع گروه افراد پس از حذف اثر مخدوش كننده نمايه توده بدني، سن و منيزيم سرم نشان نداد (فاصله اطمينان: ۵۱٫۱۷۰ تا -۴٫۱۸۴).
نتيجه گيري: كاهش سطح منيزيم و روي و افزايش سطح مس در سرم ديابتي ها به رژيم آنها مربوط نبوده و علت آن را بايد در عوامل ديگري مانند دفع ادراري، فاكتورهاي مداخله اي در جذب و بهره برداري و شرايط فردي جستجو كرد. با اين وجود بررسي مينرال هاي رژيمي و اثر آنها بر روي ديابتي ها نياز به مطالعات مداخله اي و بررسي هاي بيشتر دارد. تاييد روابط همبستگي مشاهده شده نيز مطالعات بيشتري را مي طلبد.