مقاله بررسي سطح گنادوتروپين نوع دوم در سرم خون ماهي سيم ماده Abramis brama orientalis (Berg, 1905)، پس از تزريق LHRHa2 و آنتاگونيست هاي دوپامين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در مجله تحقيقات دامپزشكي (دانشگاه تهران) از صفحه ۱۰۹ تا ۱۱۳ منتشر شده است.
نام: بررسي سطح گنادوتروپين نوع دوم در سرم خون ماهي سيم ماده Abramis brama orientalis (Berg, 1905)، پس از تزريق LHRHa2 و آنتاگونيست هاي دوپامين
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گنادوتروپين
مقاله LHRHa2
مقاله آنتاگونيست دوپامين
مقاله سيم (Abramis brama orientalis (Berg,1905

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كوهي لاي سارا
جناب آقای / سرکار خانم: عريان شهربانو
جناب آقای / سرکار خانم: حسين زاده صحافي همايون

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
LHRHa سنتتيك به عنوان يك آنالوگ فوق فعال جهت تحريك آزادسازي GTH در گونه هاي مختلف ماهيان استخواني استفاده مي شود و اين نشان از يك همپوشاني در فعاليت بيولوژيكي LHRH و GnRH دارد. در پژوهش حاضر هورمون (Luteinizing Hormone Releasing Hormone Analogue) LHRHa2 (3mg/kg)به همراه آنتاگونيست هاي دوپامين (متوكلوپراميد mg/kg) (5) و كلرپرومازين (۱۰mg/kg) به ۶۴ قطعه هادي سيم ماده (۰٫۷۱۳۷۱±۰٫۰۲۶) (Abramis brama orientalis)، به روش I.M تزريق شدند. تيمارهاي موجود شامل كنترل مثبت (تزريق سالين)، متوكلوپراميد (۴) mg/kg، كلرپرومازين (10 mg/kg)، LHRHa2 (3mg/kg)، متوكلوپراميد LHRHa2 (3mg/kg)+(5mg/kg)، كلرپرومازين LHRHa2 (3mg/kg)+(10mg/kg)،متوكلوپراميد (۵mg/kg)+كلرپرومازين LHRHa2 (3mg/kg)+(10mg/kg) و كنترل منفي (گروه دست نخورده و بدون هيچ گونه تزريق كه ميزان سطح پايه اي GTH II در آن مشخص مي شود) بودند. پس از آماده سازي تركيبات مورد نظر، ماهيان طي مراحل خونگيري اوليه، تزريق و خونگيري ثانويه، مورد آزمايش قرار گرفتند و فاصله زماني بين دو مرحله خونگيري ۵ ساعت در نظر گرفته شد. سپس سنجش GTH II به روش راديو ايمونواسي انجام شد. نتايج نشان دادند كه دو تركيب فوق الذكر يعني LHRHa2 با دوز mg/kg) و آنتاگونيست دوپامين يعني متوكلوپراميد با دوز (۵mg/kg) به شكل معني دارو موثري منجر به افزايش سطح GTH II گرديدند (p<0.05)، در صورتيكه كلرپرومازين بعنوان ديگر آنتاگونيست دوپامين با دوز (۱۰mg/kg) در اثر افزايشي خود اختلاف معني داري ايجاد نكرد (p>0.05) همچنين نتايج بالا در تيمارهاي انفرادي با داروها در مقايسه با تيمارهاي تركيبي از داروها به صورت بسيار موثر و بارزتري قابل مشاهده بودند.