مقاله بررسي سميت مس بر رشد و تحمل گياه آفتابگردان (.Helianthus annuus L) رقم هاي سان-۳۳ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در دانش زيستي ايران از صفحه ۶۷ تا ۷۴ منتشر شده است.
نام: بررسي سميت مس بر رشد و تحمل گياه آفتابگردان (.Helianthus annuus L) رقم هاي سان-۳۳
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تحمل سميت مس
مقاله کلروفيل
مقاله پراکسيداز
مقاله آفتابگردان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوراني آزاد حميد
جناب آقای / سرکار خانم: چوبينه داريوش
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي باقري محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: كفيل زاده فرشيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مس که يکي از عناصر کم مصرف ضروري براي رشد و نمو طبيعي گياهان محسوب مي شود، يکي از فلزات سنگين است که مقدار زياد آن در اکثر گياهان ايجاد مسموميت مي کند. در اين تحقيق، اثرات سميت مس بر رشد و تحمل گياه آفتابگردان رقم هاي سان ۳۳ بررسي شد. آزمايش در شرايط هيدروپونيک انجام شد. تيمارهاي صفر (شاهد)، ۲۵، ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ ميکرومولار سولفات مس با چهار تکرار در قالب طرح کاملا تصادفي به مدت ۲۱ روز بر روي گياهان اعمال گرديد. تحت تنش سميت مس، مقادير وزن خشک اندام هاي هوايي و ريشه، کلروفيل هاي a و b و کارتنوئيدهاي برگ، قند هاي محلول و نشاسته در ريشه و اندام هاي هوايي، ميزان مالون دي آلدهيد و پراکسيد از برگ ها و تجمع مس در ريشه و اندام هاي هوايي اندازه گيري شد. نتايج نشان داد که با افزايش غلظت مس، وزن خشک ريشه نسبت به شاهد، کاهش معني دار يافت. کاهش وزن خشک اندام هاي هوايي در دو تيمار ۷۵ و ۱۰۰ ميکرومولار نسبت به شاهد، معني دار بود. کلروفيل   bبرگ ها به جزء در تيمار ۲۵ ميکرومولار نسبت به شاهد، کاهش معني دار داشت. کاهش کارتنوئيد برگ ها در دو تيمار ۷۵ و ۱۰۰ ميکرومولار در مقايسه با شاهد، معني دار بود. قند هاي محلول ريشه و اندام هاي هوايي نسبت به شاهد، افزايش معني داري يافت. کاهش نشاسته در اندام هاي هوايي، متناسب با شدت تنش در محيط رشد، معني دار بود. در حالي که کاهش آن در ريشه تنها در دو تيمار ۷۵ و ۱۰۰ ميکرومولار مس در مقايسه با شاهد، معني دار بود. ميزان مس در ريشه و اندام هاي هوايي با افزايش غلظت آن در محيط، افزايش معني دار يافت و تجمع آن در ريشه، بيشتر از اندام هاي هوايي بود. افزايش مالون دي آلدهيد برگ ها، همراه با افزايش مس، معني دار بود. افزايش فعاليت آنزيم پراکسيد از برگ ها همراه با شدت تنش در محيط رشد به جزء در تيمار ۲۵ ميکرومولار، نسبت به شاهد معني دار بود. انباشتگي مس در ريشه ها، فعال شدن دفاع ضد اکسيداني و افزايش قندهاي محلول در اندام هاي گياه مي تواند از ساز و کارهاي تحمل به سميت مس باشد.