مقاله بررسي سهم وزن دانه هاي پايه اي و انتهايي سنبلچه در عملکرد دانه ژنوتيپ هاي گندم نان زمستانه و بينابين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در مجله به زراعي نهال و بذر (نهال و بذر) از صفحه ۱۳۷ تا ۱۵۱ منتشر شده است.
نام: بررسي سهم وزن دانه هاي پايه اي و انتهايي سنبلچه در عملکرد دانه ژنوتيپ هاي گندم نان زمستانه و بينابين
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گندم
مقاله تنش خشكي
مقاله دانه هاي پايه اي
مقاله دانه هاي انتهايي
مقاله سنبلچه
مقاله پتانسيل عملکرد دانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محفوظي سيروس
جناب آقای / سرکار خانم: جاسمي سيدشهريار
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيل زاده مقدم محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
افزايش عملکرد دانه در ارقام جديد عموما از طريق افزايش تعداد دانه و به ويژه دانه هاي انتهايي (Distal) با وزن کمتر درسنبلچه بوده است. با وجود اين دانه هاي انتهايي به دليل اندازه کوچک و سبکي وزن نسبت به دانه هاي پايه اي (Basal) باعث کاهش ميانگين وزن دانه اکثر ارقام جديد گندم در زراعت آبي شده است. اين تحقيق با هدف بررسي تعيين سهم وزن دانه هاي پايه اي و انتهايي سنبلچه در عملکرد دانه پنج ژنوتيپ گندم نان زمستانه بر پايه طرح آزمايشي بلوک هاي کامل تصادفي در سه تکرار در دو شرايط آبياري معمول و قطع آبياري بعد از گرده افشاني در كرج و اردبيل و به مدت دو سال زراعي ۸۴-۱۳۸۲ انجام شد. نتايج تجزيه واريانس مرکب نشان داد که رقم گاسپارد با عملکرد دانه به ميزان ۷۲۸۸ کيلوگرم در هکتار در شرايط آبياري معمول بالاترين عملکرد دانه را داشت ولي در شرايط تنش ژنوتيپ ها از نظر عملکرد دانه تفاوتي نشان ندادند. تجزيه واريانس مرکب براي صفت دانه هاي انتهايي و پايه اي در هر دو شرايط آبياري معمول و تنش خشکي آخر فصل نشان داد که اثر موقعيت دانه (ژنوتيپ) در سطح احتمال آماري ۱% معني دار بود. در شرايط آبياري معمول اثر متقابل سال × مکان و در شرايط تنش اثر متقابل مکان × موقعيت دانه (ژنوتيپ) در سطح احتمال آماري ۱% معني دار بودند. ميانگين وزن دانه هاي پايه اي (A, B) در شرايط تنش ۳۸ ميلي گرم و در صد سهم آنها در عملکرد دانه ۲۷٫۵% ولي ميانگين وزن دانه هاي انتهايي C و D به ترتيب ۳۲ و ۳۰ ميلي گرم و در صد سهم آنها در عملکرد دانه به ترتيب ۲۳ و ۲۲ درصد بود. در شرايط آبياري معمول وزن دانه هاي A، B، C و D به ترتيب ۴۵، ۴۴، ۳۷ و ۳۶ ميلي گرم و سهم آنها در عملکرد دانه به ترتيب ۲۸، ۲۷، ۲۳ و ۲۲ درصد بود. در شرايط تنش در ژنوتيپ C-80-10 وزن دانه هاي پايه اي (۴۰٫۱ ميلي گرم) و دانه هاي انتهايي (۳۲٫۳ ميلي گرم) بودند که نسبت به ژنوتيپ هاي ديگر اختلاف کمتري بين وزن دانه هاي پايه اي و انتهايي وجود داشت و عملکرد دانه اين ژنوتيپ در شرايط تنش کاهش کمتري نسبت به شرايط آبياري در مقايسه با ديگر ژنوتيپ ها داشت و در شرايط آبياري معمول نيز وزن دانه هاي پايه اي و انتهايي ژنوتيپ مذکور به ترتيب ۴۸٫۱ و ۳۹ ميلي گرم بود. با توجه به تفاوت ژنوتيپ ها، براي افزايش پتانسيل عملكرد دانه (به ويژه در شرايط تنش خشکي) تحقيقات بيشتري بر روي نقش وزن دانه هاي انتهايي و پايه اي بر عملکرد دانه در خزانه ژني گندم پيشنهاد مي شود.