مقاله بررسي شيوع رينوسينوزيت آلرژيك قارچي در مبتلايان به رينوسينوزيت مزمن مقاوم در شهر ساري که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در مجله گوش، گلو، بيني و حنجره ايران از صفحه ۷۹ تا ۸۸ منتشر شده است.
نام: بررسي شيوع رينوسينوزيت آلرژيك قارچي در مبتلايان به رينوسينوزيت مزمن مقاوم در شهر ساري
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسپرژيلوس فلاووس
مقاله رينوسينوزيت آلرژيک
مقاله قارچي
مقاله موسين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: باهوش مجتبي
جناب آقای / سرکار خانم: هدايتي محمدتقي
جناب آقای / سرکار خانم: كثيري عبدالمجيد
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: مطهري سيدجعفر
جناب آقای / سرکار خانم: پورموسي رستم
جناب آقای / سرکار خانم: عقيلي سيدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: رينوسينوزيت قارچي آلرژيک (AFRS) شايع ترين فرم رينوسينوزيت هاي قارچي در بيماران مبتلا به رينوسينوزيت مزمن مقاوم مي باشد و با توجه به بروز بالاي آن در مناطق با آب و هواي گرم و مرطوب، در مطالعه حاضر ميزان شيوع AFRS در بيماران مبتلا به رينوسينوزيت مزمن مقاوم در شهر ساري مورد ارزيابي قرار گرفته است.
روش کار:در طول يک سال ۱۳۴ نمونه (لاواژ، موسين و بافت) به دست آمده از سينوس هاي پارانازال ۵۰ بيمار مبتلا به رينوسينوزيت مزمن مقاوم جمع آوري شده و مورد بررسي آسيب شناسي بافتي و قارچ شناسي با روش هاي رنگ آميزي هماتوکسيلين و ائوزين، پريوديک اسيدشيف، کالکوفلوروايت و پتاس ۲۰ درصد و هم چنين کشت قرار گرفتند. اندازه گيري IgE توتال نيز در تمام بيماران انجام شد.
نتايج: از۵۰ بيمار مورد مطالعه، ۱۲ بيمار (۲۴%) يافته هاي باليني، آسيب شناسي بافتي، قارچ شناسي و راديوگرافي مبني بر رينوسينوزيت هاي قارچي آلرژيک داشتند. اسمير قارچ در تمام نمونه هاي اين بيماران از نظر حضور قارچ مثبت بود و ۵۸٫۳۴ درصد بيماران کشت مثبت داشتند. شايع ترين قارچ جدا شده آسپرژيلوس فلاووس (۳۳٫۳۴%) بود. IgE توتال در ۱۶٫۶۶ درصد بيماران، AFRS بالاتر از حد طبيعي بود. پوليپ بيني، موسين ائوزينوفيليک و سابقه آتوپي در تمامي بيماران مشاهده شد.
نتيجه گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد که رينوسينوزيت هاي قارچي آلرژيک يک اختلال شايع در بين بيماران مبتلا به رينوسينوزيت مزمن مي باشد. پوليپوز سينونازال و آتوپي در سابقه تمامي افراد مبتلا به AFRS مشاهده گرديد، لذا استفاده از آن به عنوان يک معيار تشخيصي مهم مورد تاکيد قرار مي گيرد.