مقاله بررسي شيوع سزارين بر حسب شاخص توده بدني در زايشگاه مهديه شهر بم، در سال ۱۳۸۵-۱۳۸۴ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دانشگاه علوم پزشكي قم از صفحه ۴۹ تا ۵۴ منتشر شده است.
نام: بررسي شيوع سزارين بر حسب شاخص توده بدني در زايشگاه مهديه شهر بم، در سال ۱۳۸۵-۱۳۸۴
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله چاقي
مقاله سزارين
مقاله نتايج حاملگي
مقاله شاخص توده بدني
مقاله بم
مقاله ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سليماني زاده لاله
جناب آقای / سرکار خانم: سليماني زاده فرزانه
جناب آقای / سرکار خانم: عسكري زاده ماهاني مريم
جناب آقای / سرکار خانم: ظفرنيا نيلوفر
جناب آقای / سرکار خانم: جوادي مصطفي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: وزن غيرطبيعي مادر مي تواند در بهداشت باروري موثر باشد. برخي از شاخص هاي توده بدني مادر نيز نقش مهمي در بروز عوارض بارداري و تولد نوزاد با وزن بالا و افزايش ميزان سزارين دارند. بنابراين عوارضي از قبيل عفونت شديد، خونريزي، حملات ترومبوآمبولي و پنوموني استنشاقي در زنان حامله اي که سزارين مي شوند، بيشتر است. هدف از مراقبت هاي قبل از زايمان، تولد نوزاد سالم مي باشد، هم چنين وزن طبيعي مادر از شرايط بهداشت دوران بارداري محسوب مي گردد. لذا اين بررسي به منظور تعيين شيوع سزارين بر حسب شاخص توده بدني مادر در زنان باردار مراجعه کننده به زايشگاه مهديه شهر بم، در سال ۱۳۸۴ انجام گرفت.
روش بررسي: اين مطالعه، به صورت توصيفي- مقطعي بر روي ۲۹۴ زن حامله در سه گروه؛ کم وزن (n=111)، وزن طبيعي (n=145) و سنگين وزن (n=38) انجام گرديد. تمامي زنان خواستار زايمان طبيعي بودند و هيچ کدام بدون انديکاسيون تحت عمل سزارين قرار نگرفتند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه اي که در سه بخش تنظيم شده بود، استفاده گرديد. براي تجزيه و تحليل داده ها آمار توصيفي و تفاوت معني دار تلقيآزمون مجذور کاي و آناليز واريانس به کار برده شد، و P<0.05 گرديد.
يافته ها: در اين بررسي ميزان سزارين در زنان چاق
%۲۸٫۹، زنان با وزن طبيعي %۱۵٫۲ و کم وزن %۴٫۵ بوده است که تفاوت معني داري را بين اين سه گروه نشان مي داد. گروه سنگين وزن بيشترين ميانگين سن مادر را در مقايسه با گروه کم وزن و طبيعي داشتند. ميانگين وزن نوزادان در گروه سنگين وزن به طور معني داري بيش از گروه زنان با وزن طبيعي و کم وزن بود، ولي ميانگين نمرات آپگار دقايق اول و پنجم در اين گروه کمتر گزارش گرديد.
نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين تحقيق، توصيه مي گردد زنان چاق قبل از حاملگي، براي رسيدن به وزن مناسب مورد مشاوره قرار گيرند، و در دوران بارداري نيز در زمينه يک رژيم غذايي مناسب و سطح فعاليتي لازم مشاوره شوند؛ تا بتوان با يک برنامه ريزي صحيح و آموزش کافي دوران بارداري به زنان، نتايج حاملگي موفقي را حاصل نمود.