مقاله بررسي عوامل احتمالي موثر بر نتيجه نهايي عمل استئوتومي پروگزيمال تيبيادر استئوآرتريت کمپارتمان داخلي زانو که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آبان ۱۳۸۸ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۱۵ تا ۲۴ منتشر شده است.
نام: بررسي عوامل احتمالي موثر بر نتيجه نهايي عمل استئوتومي پروگزيمال تيبيادر استئوآرتريت کمپارتمان داخلي زانو
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استئوتومي
مقاله استئوآرتريت
مقاله کمپارتمان داخلي زانو

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فراهيني حسين
جناب آقای / سرکار خانم: اكبريان احسان
جناب آقای / سرکار خانم: زنگي مهدي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: استئوتومي پروگزيمال تيبيا در بيماراني که از استئوآرتريت کمپارتمان داخلي زانو رنج مي برند، نتايج عالي و رضايت بخشي دارد؛ هر چند در ۱۰ تا ۵۰ درصد از افراد نتايج نامطلوبي نيز گزارش شده است. هدف از انجام اين مطالعه، بررسي فاکتورهاي احتمالي موثر در نتيجه جراحي براي شناخت بهتر مواردي است که با استئوتومي اميد به بهبودي آن ها وجود دارد.
روش بررسي: اين مطالعه گذشته نگر و از نوع مورد – شاهدي بوده. ۵۷ عمل استئوتومي پروگزيمال تيبيا با روش گوه اي داخلي باز در ۴۳ بيمار (۱۶ مرد و ۲۷ زن؛ ميانگين سني: ۵۴٫۵±۷٫۸ سال) طي سال هاي ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۶ جهت درمان استئوآرتريت کمپارتمان داخلي زانو انجام شد. زمان پيگيري بيماران ۲۵±۵ ماه بوده است. عواملي از قبيل سن، جنس، سابقه اعمال جراحي اندام تحتاني، سابقه درد طولاني مدت زانو، چاقي، سيگار، پهن شدن فضاي کمپارتمان داخلي، اگزوفيت استخواني تيبيا، آسيب کامل غضروف تيبيا، تخريب منيسک داخلي، زاويه واروس بيش از ۱۰ درجه، ناپايداري شديد ليگامان کولترال داخلي و صدمه همزمان ناشي از استئوآرتريت در کمپارتمان خارجي زانو پيش از عمل ارزيابي و ثبت شدند.
مقايسه وضعيت بيماران پيش و پس از عمل توسط تحليل آماري امتيازات حاصل از معيارهاي KOOS در بيماران واجد و فاقد اين عوامل احتمالي موثر صورت گرفت. با استفاده از آزمون هاي آماري One-way ANOVA، Independent samples t-test  وMann–Whitney U-test  تفاوت نتيجه درماني (حاصل از سيستم امتياز دهي KOOS) بر اساس عوامل پيش بيني کننده احتمالي، در بيماراني که تحت استئوتومي پروگزيمال تيبيا قرار گرفتند، به تفکيک مورد ارزيابي و مقايسه قرار گرفت.
يافته ها: ۸ مورد عارضه متعاقب جراحي ديده شد که فقط يک مورد آن نيازمند عمل مجدد بود و يک مورد هم به علت درد مداوم و شديد در خلال پيگيري ها نياز به تعويض کامل مفصل پيدا کرد. ميانگين زاويه اصلاح شده ۸٫۸±۳٫۴ درجه بوده و زمان جوش خوردن استئوتومي نيز ۳٫۱±۱٫۴ ماه بوده است. سابقه درد زانو بيش از ۲ سال و استئوآرتريت همزمان کمپارتمان خارجي زانو در کنار بسياري عوامل ديگر در بيماران دچار نتايج ضعيف عمل ديده شدند.
نتيجه گيري: انتخاب نادرست استئوتومي براي بيماري که نتايج پس از عمل وي نامطلوب خواهد بود، صرفا هزينه بر بوده و درمان نهايي را به تاخير مي اندازد. عوامل متعدد موثر بر نتايج عمل استئوتومي در اين مطالعه شناسايي و معرفي شدند که با توجه به آن ها مي توان بيماراني را که احتمال کسب نتايج ضعيفي دارند، مستقيما تحت جراحي تعويض کامل مفصل زانو قرار داده و از صرف هزينه و تحميل جراحي هاي متعدد جلوگيري کرد.