مقاله بررسي عوامل مرتبط با استوماتيت آفتي عود کننده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشکي گيلان از صفحه ۸۰ تا ۸۹ منتشر شده است.
نام: بررسي عوامل مرتبط با استوماتيت آفتي عود کننده
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آفت دهان
مقاله زخم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شيرزايي معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: مومني زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: استوماتيت آفتي عودکننده (Recurrent Aphthous Stomatitis) RAS يكي از شايع ترين زخم هاي دهاني است که %۲۰ جمعيت را مبتلا مي كند. اين ضايعه بر اساس نماي كلينيكي به آفت مينور، ماژور و هرپتيك تقسيم مي شود. اتيولوژي آن ناشناخته است و به نظر مي رسد، معلول چندين مكانيسم مختلف باشد.
هدف: تعيين عوامل مرتبط با استوماتيت آفتي عود کننده.
مواد و روش ها: در اين مطالعه توصيفي – تحليلي و مقطعي، ۱۱۰۵ نفر از بيماران مراجعه كننده به مراكز بهداشتي درماني زاهدان كه با روش نمونه برداري تصادفي چند مرحله اي انتخاب شدند، جهت تعيين عوامل مرتبط با استوماتيت آفتي عود کننده بررسي شدند.
اطلاعات به صورت يك مرحله اي و با مصاحبه، تكميل پرسشنامه و معاينه باليني جمع آوري و مورد ارزيابي قرار گرفت. تشخيص آفت بر اساس نماي باليني صورت گرفت. در آفت مينور، زخم ها با قطر كمتر از ۱ سانتي متر، مدور، با حاشيه مشخص و اريتماتوز مي باشد. در آفت ماژور قطر زخم هاي دردناک بيش از ۱ سانتي متر بوده و چند هفته باقي مانده و با اسکار بهبود مي يابد و در آفت هرپتي فرم (فرم نادر بيماري)، زخم هاي خوشه اي نقطه اي به زخم هاي نامنظم و بزرگ تبديل شده و ۷-۱۰ روز باقي مي ماند. در نهايت، تمامي اطلاعات بدست آمده، از پرسشنامه استخراج و با نرم افزار Spss و روش آماري Chi-square آناليز گرديد.
نتايج: از ۱۱۰۵ فرد معاينه شده (۴۷۶ مرد و ۶۲۹ زن)، ۱۹۹ نفر (%۱۸) مبتلا به آفت بودند كه از اين ميان، ۱۶۸ مورد (۸۴٫۴ درصد) آفت مينور، ۲۶ مورد (۱۳٫۱ درصد) آفت ماژور و ۵ مورد (۲٫۵ درصد) زخم هرپتي فرم داشتند. ارتباط فراواني آفت با سن (P<0.001)، تحصيلات (P<0.001)، شغل (P=0.002)، سابقه قبلي آفت (P<0.001)، تاريخچه فاميلي(P<0.001)  و استفاده از مسواك(P<0.001)  از نظر آماري معني دار بود. ارتباط معني داري بين فراواني آفت و متغيرهاي جنس، استفاده از ناس، استعمال دخانيات و استفاده از دهانشويه يافت نشد.
نتيجه گيري: آفت يك ضايعه چندعاملي بوده و عواملي همچون سن، گروه هاي شغلي پراسترس، تحصيلات بالا (كه تعيين كننده ميزان استرس شخص مي باشد) و تروما، عوامل مستعدكننده بروز آفت در مطالعه ما بود. مصرف تنباكو ارتباطي با وقوع آفت نداشت
.