مقاله بررسي عوامل موثر بر كنترل قندخون بيماران مبتلا به ديابت نوع ۲ مراجعه كننده به انستيتو غدد درون ريز و متابوليسم وابسته به دانشگاه علوم پزشكي ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۳۶۵ تا ۳۷۵ منتشر شده است.
نام: بررسي عوامل موثر بر كنترل قندخون بيماران مبتلا به ديابت نوع ۲ مراجعه كننده به انستيتو غدد درون ريز و متابوليسم وابسته به دانشگاه علوم پزشكي ايران
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت نوع ۲
مقاله كنترل قندخون
مقاله هموگلوبين گليكوزيله

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حيدري شيوا
جناب آقای / سرکار خانم: شيرازي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: سنجري مهناز
جناب آقای / سرکار خانم: سليمي صالح
جناب آقای / سرکار خانم: بالجاني اسفنديار
جناب آقای / سرکار خانم: تيزفهم توران

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: طبق تحقيقات، کنترل مناسب قندخون سبب تاخير در شروع و پيشرفت عوارض ناشي از ديابت مي شود. مطالعه حاضر، با هدف تعيين عوامل موثر بر کنترل قندخون بيماران مبتلا به ديابت نوع ۲ مراجعه کننده به انستيتو غدد درون ريز و متابوليسم وابسته به دانشگاه علوم پزشکي ايران صورت گرفت.
روش ها: در اين پژوهش توصيفي – مقطعي، تعداد ۲۳۰ بيمار مبتلا به ديابت نوع ۲ مراجعه کننده به انستيتو غدد درون ريز و متابوليسم وابسته به دانشگاه علوم پزشکي ايران به صورت نمونه گيري آسان انتخاب شدند. فاکتورهاي مورد بررسي در اين پژوهش شامل ۳ دسته عوامل فردي، باليني و خانوادگي بود. جهت بررسي چگونگي کنترل قندخون نيز از شاخص هموگلوبين گليکوزيله استفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون هاي آماري Chi-Square و فيشر از طريق نرم افزار SPSS نسخه ۱۵ تجزيه و تحليل شد.
يافته ها: ميانگين هموگلوبين گليکوزيله افراد شرکت کننده در اين پژوهش ۹/۰±۹/۴ بود و اکثر واحدهاي مورد پژوهش (۴/۵۷%) کنترل مطلوبي روي قندخون خود نداشتند. نتايج نشان دهنده ارتباط معني دار بين کنترل قندخون و وضعيت تاهل
(P<0.0001)، وضعيت اقتصادي (P=0.003) طول مدت ابتلا به بيماري ديابت (P=0.03)، آزمايش قندخون در منزل (P=0.01)، نوع ساختار خانواده (P=0.01) و حمايت خانواده (P<0.0001) بود.
نتيجه گيري: اين تحقيق اطلاعاتي را در مورد عوامل پيش بيني کننده کنترل قند خود در بيماران مبتلا به ديابت نوع ۲ فراهم کرد. با استفاده از اين اطلاعات مي توان زيرگروه هايي از بيماران ديابتي که بيشتر در معرض عدم کنترل نامناسب قندخون و در نتيجه مرگ و مير و ناخوشي هستند را تعيين و مداخلات لازم جهت کنترل مناسب قندخون در آنها را انجام داد.