مقاله بررسي عوامل موثر بر نتيجه درمان جراحي در بيماران مبتلا به ديسکوپاتي و يا تنگي کانال نخاع در بيماران ديابتي و غير ديابتي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در نشريه جراحي ايران از صفحه ۹ تا ۱۶ منتشر شده است.
نام: بررسي عوامل موثر بر نتيجه درمان جراحي در بيماران مبتلا به ديسکوپاتي و يا تنگي کانال نخاع در بيماران ديابتي و غير ديابتي
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنگي کانال نخاع
مقاله ديسکوپاتي
مقاله ديابت ملتيوس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اميرجمشيدي عباس
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي صادق
جناب آقای / سرکار خانم: روزبه هادي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: هدف از اين مطالعه، بررسي عوامل موثر بر نتيجه درمان جراحي در بيماران مبتلا به ديسکوپاتي و يا تنگي کانال نخاع در بيماران ديابتي و غير ديابتي مراجعه کننده به بيمارستان سينا از ابتداي تير ماه ۸۵ تا انتهاي آذر ماه ۸۸ مي باشد.
مواد و روش ها: تمامي بيماراني که از ابتداي تير ماه ۸۵ تا انتهاي آذر ماه ۸۸ جهت عمل ديسکتومي کمري و دکمپرسيون تنگي کانال نخاع، به بيمارستان سينا مراجعه کرده بودند، وارد اين مطالعه شدند. بيماران به دو گروه ديابتي و غير ديابتي تقسيم شدند. مشخصات و متغيرهاي مختلف هر بيمار در پرسشنامه از پيش تاييد شده درج گرديد. جراحي بر اساس يافته هاي باليني، راديولوژيک و ترجيح جراح مسيول انجام گرديد. هر بيمار در فواصل ۱ و ۶ و ۱۲ ماه و سپس سالانه پيگيري مي گرديد. متغيرهاي مختلف و لازم براي بررسي نتيجه درمان مطابق استانداردهاي Owestry Low Back Pain Disability Questionnaire and Basic Activity Daily Living (BADL)  بررسي شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS13 انجام شد.
يافته ها: تعداد ۱۵۲ مرد (شامل ۲۷ ديابتي و ۱۲۵ غيرديابتي) و ۱۳۷ زن (شامل ۳۶ ديابتي و ۱۰۱ غيرديابتي) بين سن هاي ۱۵ تا ۸۰ سال در اين مطالعه قرار گرفتند که ميانگين سن آن ها ۱۲±۵۲ سال بود. به طور کلي بيماران ديابتي مدت طولاني تري با علايم و نشانه هاي بيماري درگير بودند، متوسط درجه Owestry در گروه ديابتي ۶۳٫۲ و در غير ديابتي ها ۲۰ بود. مسافت پيموده شده و بي اختياري در بيماران و فعاليت هاي اوليه زندگي روزمره بيماران در دو گروه بررسي شد که تفاوت معناداري از نظر آماري نشان نداد. هر چند که بعد از جراحي تمامي اين شاخص ها در هر دو گروه رو به بهبود گذاشتند، ولي در دو نفر از بيماران ديابتي و ۱۸ نفر از بيماران غيرديابتي تخفيف درد پس از عمل به وجود نيامد که البته از نظر آماري معنادار نبود (P=0.111) در گروه بيماران ديابتي يک نفر فوت شد و يک نفر مورد عمل مجدد قرار گرفت. در گروه بيماران غيرديابتي نيز ۲ نفر فوت شدند و ۳ نفر مورد عمل مجدد قرار گرفتند.
نتيجه گيري: گرچه با توجه به شيوع همزمان فتق ديسک کمري و تنگي کانال نخاع امکان ارتباط علايم به ديسک يا تنگي نخاع به صورت خالص وجود نداشت، اما در مجموع اينطور به نظر مي رسد که الف) بيماري تنگي کانال نخاعي در بيماران ديابتي در مرحله پيشرفته تري ظاهر مي شود و ب) نتايج طولاني مدت جراحي اين بيماران نسبت به بيماران غير ديابتي ضعيف تر مي باشد و ج) اختلاف بين دو گروه از نظر آماري در سري ما معني دار نبوده است.