مقاله بررسي عوامل همراه با كاهش سطح هوشياري در بيماران بستري شده در بخش مراقبت هاي ويژه مسمومان بيمارستان لقمان حكيم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۷ در مجله انجمن آنستزيولوژي و مراقبتهاي ويژه از صفحه ۱۱ تا ۲۰ منتشر شده است.
نام: بررسي عوامل همراه با كاهش سطح هوشياري در بيماران بستري شده در بخش مراقبت هاي ويژه مسمومان بيمارستان لقمان حكيم
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مسموميت
مقاله دارو
مقاله سم
مقاله كاهش سطح هوشياري
مقاله بخش مراقبت هاي ويژه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حسنيان مقدم حسين
جناب آقای / سرکار خانم: كلاهي علي اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: ياقوتي نيلوفر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ايران از نظر سني جزو كشورهاي جوان محسوب مي شود و كاهش سطح هوشياري با علل توكسيك از مهم ترين دلايل مراجعه بيماران به سرويس هاي اورژانس محسوب مي شود كه در صورت تشخيص صحيح و درمان مناسب از مورتاليتي كمتري در مقايسه با ساير علل برخوردار است. اين تحقيق با هدف تعيين علل كاهش سطح هوشياري در بيماران بستري شده در بخش مراقبت هاي ويژه مسمومان بيمارستان لقمان حكيم در نيمه دوم سال ۱۳۸۳ انجام شد.
مواد و روش ها: تحقيق به روش توصيفي روي ۲۶۳ بيمار بستري در بخش مراقبت هاي ويژه مسمومان بيمارستان لقمان حكيم كه دچار كاهش سطح هوشياري با گريدهاي ۲ يا ۳ يا ۴ بودند و بيشتر از ۱۰ سال سن داشتند، انجام شد. پرسشنامه هايي تهيه شد كه اطلاعات مربوط به سن، جنس، درجه كاهش سطح هوشياري، علت كاهش سطح هوشياري، علت مصرف دارو و يا سم و فرجام در آنها نوشته مي شد. اين پرسشنامه ها در بالين بيماراني كه در بخش مراقبت هاي ويژه بستري بودند و شرايط ورود به مطالعه را داشتند پر مي شد و سپس اطلاعات خام كدگذاري شده و از طريق برنامه SPSS وارد حافظه رايانه گرديد و تجزيه و تحليل آماري از طريق آزمون كاي اسكوار انجام گرفت.
يافته ها: از ۲۶۳ بيمار تحت مطالعه %۵۹٫۷ مرد و %۴۰٫۳ زن بودند. ميانگين سني ۳۰٫۲±۱۱٫۹، ميانگين سني ۲۶ سال، محدوده سني ۱۱ تا ۷۶ سال و بيشترين گروه سني (%۴۵٫۳) ۲۱-۳۰ بود. شايع ترين مواد عامل كاهش سطح هوشياري شامل ضدافسردگي هاي سه حلقه اي (%۲۶)، ترياك و مواد شبيه آن (%۱۸٫۶)، بنزوديازپين ها (%۱۵٫۴)، مواد نامعلوم (%۹٫۷)، سموم اورگانوفسفره (%۷٫۷)، بودند. مسموميت تصادفي %۲۳٫۶ و مسموميت به قصد خودكشي %۷۶٫۴ بود. از كل مراجعان %۸۱٫۴ بهبود يافتند و %۱۸٫۶ فوت كردند.
نتيجه گيري: بيشتر مسموميت ها به قصد خودكشي بوده و بيشترين مسمومان از گروه سني جوانان بودند. لذا حمايت روحي و رواني بيشتر جوانان و تلاش براي كاهش انگيزه هاي خودكشي در آنان توصيه مي شود. بيشتر موارد كوما به دنبال مسموميت در نهايت بهبود پيدا مي كنند.