مقاله بررسي كارايي واکسن ويبروماکس خوراکي برافزايش مقاومت به استرسهاي شوري و فرمالين در پست لاروهاي ميگوي سفيد هندي (Fenneropenaeus indicus) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۷ در پژوهش هاي باليني دام هاي بزرگ (دامپزشكي) از صفحه ۳۷ تا ۴۲ منتشر شده است.
نام: بررسي كارايي واکسن ويبروماکس خوراکي برافزايش مقاومت به استرسهاي شوري و فرمالين در پست لاروهاي ميگوي سفيد هندي (Fenneropenaeus indicus)
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پست لارو
مقاله غني سازي
مقاله واکسن ويبروماکس
مقاله ميگوي سفيد هندي
مقاله آرتميا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بحري اميرهوشنگ

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين پژوهش در كارگاه تكثير هرمز لارو واقع در بخش كوهستك شهرستان ميناب در سال ۱۳۸۵ صورت گرفت و كوشش شد كارايي واكسن ويبروماكس و ميزان بازماندگي تست هاي استرس شوري و فرمالين در مراحل پست لارويPL1 ، PL5 و PL15  ميگوي سفيد هندي ( Fenneropenaeus indicus) بررسي شود. اثر واكسن ويبروماكس از طريق غوطه وري (تيمار ۲ ) و غني سازي ناپلي هاي آرتميا) (Artemia franciscana) تيمار ۳) و گروه شاهد (تيمار ۱)، جهت مقايسه بررسي گرديدند. اين تحقيق در قالب يك طرح كاملا تصادفي، اجرا شد و مقايسه ميانگين ها از طريق آزمون دانكن صورت پذيرفت. با در نظر گرفتن ۳ تيمار و ۳ تكرار براي هر يك از آنها، ۹ سطل يكسان بكار گرفته شد كه به مقدار ۱۰ ليتر آبگيري و با تراكم ۱۰۰ لارو مرحله زواي يك در ليتر ذخيره سازي گرديدند. دوره آزمايش از مرحله زواي يك تاPL15  بودكه در پايان روز ۱۲، ۱۶ و ۲۵ ميزان بقا بررسي شدند.نتايج نشان دادكه بيشترين مقدار بازماندگي به درصد براي تست استرس شوري ۱۰ قسمت در هزار در مراحل PL1،  PL5و PL15 در تيمار۳ (۶۸٫۰۰، ۷۲٫۳۳ و ۷۵٫۶۷) بود كه نسبت به تيمار شاهد (۴۸٫۳۳، ۴۶٫۶۷ و ۵۳٫۳۳) و تيمار ۲ (۶۰٫۰۰،۶۱٫۳۳  و ۶۴٫۶۷) در سطح P<0.05 داراي تفاوت معني داري بوده است.بيشترين مقدار بازماندگي به درصد براي تست استرس شوري ۲۰ قسمت در هزار در تيمار ۳ بترتيب در مراحل مذكور (۰۸۴٫۰۰،۸۰٫۰۰  و ۸۶٫۰۰) بدست آمد كه در مقايسه با تيمار شاهد (۶۵٫۰۰،۶۵٫۳۳  و ۶۶٫۰۰) در سطح P<0.05 داراي تفاوت معني داري بودندو براي تست استرس فرمالين ۱۰۰ قسمت در ميليون نيز در تيمار ۳ (۸۱٫۳۳،۷۶٫۰۰  و۸۳٫۳۳ ) محاسبه گرديد كه نسبت به تيمار شاهد (۵۲٫۳۳، ۵۶ و ۵۸٫۶۷) و تيمار ۲ (۷۳٫۳۳، ۶۸٫۳۳ و۶۹٫۶۷ ) در سطح P<0.05 تفاوت معني داري داشتند.