مقاله بررسي كاربرد پماد ليدوكائين در درمان فيشر مزمن آنوس که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشکي شهرکرد از صفحه ۲۱ تا ۲۵ منتشر شده است.
نام: بررسي كاربرد پماد ليدوكائين در درمان فيشر مزمن آنوس
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اسفنکتروتومي
مقاله فيشر مزمن آنال
مقاله ليدوکائين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بهداد اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: حسين پور مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: غفوري ليلا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تا چند سال اخير درمان اصلي فيشر مزمن آنال، روشهاي جراحي جهت اسفنکتروتومي لترال به روش باز يا بسته بود. در طي سال هاي اخير استفاده از درمان طبي در درمان اين بيماري مطرح شده است که هر يک داراي محدوديت هايي مي باشد. اين مطالعه با هدف مقايسه دو روش جراحي و درمان طبي ليدوکائين در درمان فيشر مزمن آنال انجام شده است.
روش بررسي: در اين مطالعه نيمه تجربي ۱۸۰ بيمار مبتلا به فيشر مزمن آنال که با علايم بيش از ۶ هفته به درمانگاه جراحي بيمارستان الزهرا (س) اصفهان مراجعه کرده بودند به روش در دسترس انتخاب شدند. پس از اخذ شرح حال از بيماران و معاينه و تاييد فيشر مزمن دو روش درمان جهت بيماران توضيح داده مي شد و بر اساس انتخاب ايشان بيمار در گروه يک (جراحي) و يا دو (درمان طبي با ليدوکائين) قرار مي گرفت. روش درمان جراحي شامل اسفنکتروتومي لترال اسفنکتر داخلي به روش بسته بود. روش درمان طبي شامل رژيم پر فيبر، طشت آب گرم، قرص سي لاکس هر شب، قرص ناپروکسن ۲۵۰ ميلي گرم هر ۱۲ ساعت و استعمال پماد ليدوکائين ۵ درصد قبل از اجابت مزاج و شستشوي مداوم ناحيه مقعد در حين اجابت مزاج بود. در هر دو گروه بيماران به مدت ۸ هفته پي گيري شدند. داده ها به کمک آزمون هاي آماري کاي دو، فيشر و من ويتني تجزيه و تحليل گرديد.
يافته ها: تعداد بيماراني که مورد عمل جراحي قرار گرفتند ۱۰۰ نفر و تعداد بيمارن گروه درمان طبي ۸۰ نفر بود. مدت علايم بيماري در گروه جراحي ۸٫۱±۲٫۵ هفـته و در گروه درمان طبي ۷٫۹±۳٫۱ هفته بود (P>0.05). در گروه جراحي عوارض پس از عمل شامل ۱۰ مورد اکيموز پوستي ۲ (%۱۰) مورد هماتوم بزرگ (%۲) و ۱۰ مورد (%۱۰) بي اختياري خفيف نسبت به باد بود. در گروه دوم هيچ عارضه اي ديده نشد. ميزان بروز ترميم زخم در گروه اول %۹۳ و در گروه دوم %۷۵ بود (P<0.05).
نتيجه گيري: استفاده از درمان طبي با ليدوکائين ۵ درصد مي تواند به عنوان يک روش موثر و بدون عارضه در درمان خط اول فيشر مزمن آنال مورد استفاده قرار گيرد.