مقاله بررسي كاهش واكه اي در زبان فارسي محاوره اي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۹ در پژوهش هاي زبان شناسي (مجله دانشكده ادبيات و علوم انساني اصفهان) از صفحه ۳۵ تا ۴۸ منتشر شده است.
نام: بررسي كاهش واكه اي در زبان فارسي محاوره اي
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله كاهش واكه اي
مقاله كاهش رسايي بنياد
مقاله کاهش تقابل افزا
مقاله كاهش مركزگرايي
مقاله كاهش مركزگريزي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شهين سنگ تجن
جناب آقای / سرکار خانم: بي جن خان محمود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
كاهش واكه اي فرايندي است که همواره در گفتار سريع محاوره اي، در هجاهاي بدون تکيه صورت مي گيرد و طي آن واکه هاي بدون تکيه تغيير يافته و به واکه هاي ديگر گرايش مي يابند. کاهش واکه اي در زبان فارسي در برخي موارد عبارت است ازگرايش واکه ها به سوي واکه‏هاي ديگر که در هجاهاي بدون تکيه و گفتار سريع محاوره اي روي مي دهد، به اين نوع کاهش، کاهش واکه‏اي آوايي گويند. نوع ديگري از کاهش، تغيير و دگرگوني واكه ها در هجاهاي بدون تكيه است كه به دليل افزوده شدن وند يا وندهايي صورت مي گيرد كه سبب جذب تكيه از هجاي حامل واكه به سمت وند شده و درنتيجه واكه در هجاي ضعيف و بدون تكيه قرار گرفته و به واكه ديگري تغيير مي يابد. اين نوع کاهش را کاهش واکه اي واجي مي نامند. در اين مقاله کاهش واکه اي آوايي با توجه به نظريات کراسوايت (۲۰۰۰) و هريس (۲۰۰۵) بررسي شده است. در زبان فارسي واکه هاي پايدار در هجاهاي بدون تکيه تغيير چنداني نمي يابند، در حالي که واکه هاي ناپايدار به ويژه واکه هاي ،e، و ،a، در چنين هجاهايي به نسبت بسيار زيادي به يکديگر و به واکه هاي پايدار گرايش مي يابند. از اين رو کاهش واکه اي در فارسي از يک رويکرد تلفيقي (hybrid) تبعيت مي کند.