مقاله بررسي كيفيت خواب رانندگان اتوبوس شاغل در پايانه مسافربري شهر گرگان و ارتباط آن با سلامت عمومي در سال ۱۳۸۷ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در سلامت كار ايران از صفحه ۲۰ تا ۲۴ منتشر شده است.
نام: بررسي كيفيت خواب رانندگان اتوبوس شاغل در پايانه مسافربري شهر گرگان و ارتباط آن با سلامت عمومي در سال ۱۳۸۷
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله رانندگان اتوبوس
مقاله کيفيت خواب
مقاله سلامت عمومي
مقاله پايانه مسافربري
مقاله اختلالات خواب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حجتي حميد
جناب آقای / سرکار خانم: طاهري نوراله
جناب آقای / سرکار خانم: حيدري بهروز
جناب آقای / سرکار خانم: طاهري فرشته

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: يكي از شايعترين اختلالات در بشر، اختلال خواب مي باشد كه بسياري از اين اختلالات با سن، جنس، وضعيت سلامت جسمي، فعاليت هاي شغلي ارتباط مستقيم دارد و از مهمترين عوارض آن افزايش بروز خطا حين فعاليت هاي شغلي از جمله رانندگي مي باشد. لذا اين مطالعه با هدف تعيين كيفيت خواب رانندگان و ارتباط آن با سلامت عمومي در رانندگان اتوبوس پايانه مسافربري گرگان انجام گرفته است.
روش بررسي: در اين مطالعه تحليلي – مقطعي تمامي رانندگان مشغول به كار در پايانه مسافربري گرگان با استفاده از پرسشنامه استاندارد سلامت عمومي ۲۸ سوالي و پرسشنامه استاندارد ۱۹ سوالي خواب پيتسبرگ مورد بررسي قرار گرفتند. پس از مراجعه به محل كار رانندگان و تكميل فرم ها، داده ها با نرم افزار آماري SPSS.13 و آمار توصيفي و تحليلي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: نتايج مطالعه نشان داد كه سلامت عمومي رانندگان در حد پايين است. بيش از يك سوم رانندگان كيفيت خواب بد و نسبتا بد دارند و بين كيفيت خواب و سلامت عمومي رانندگان رابطه مستقيم و معنادار از نظر آماري وجود داشت (r = 0.7 ,P<0.001). رانندگان با سن بالاتر كيفيت خواب پایين تري داشتند و اين اختلاف از نظر آماري معني دار بود ( P < 0.006 )
نتيجه گيري: با توجه به نتايج طرح جهت جلوگيري از ايجاد تصادفات و آسيب رسيدن به مسافران عزيز، صرف هزينه هاي ميلياردي ناشي از تصادفات و خسارات غير قابل جبران ديگر، توصيه مي شود كه به رانندگان آموزش داده شود كه تعداد شيفت هاي منظم، استراحت به موقع و كافي، رژيم غذايي مناسب داشته باشند. براي رانندگي در جاده ها تا حدامكان محدوديت سني در نظر گرفته شود يا براي رانندگان با سن بالاتر تعداد شيفت هاي كمتري در نظر گرفته شود