مقاله بررسي مدت اقامت بيماران بستري شده در بيمارستان آموزشي تخصصي زنان دانشگاه علوم پزشکي تهران و عوامل باليني و غير باليني موثر بر آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در حكيم از صفحه ۱۲۹ تا ۱۳۶ منتشر شده است.
نام: بررسي مدت اقامت بيماران بستري شده در بيمارستان آموزشي تخصصي زنان دانشگاه علوم پزشکي تهران و عوامل باليني و غير باليني موثر بر آن
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مدت اقامت بيمار
مقاله بيمارستان تخصصي زنان
مقاله عوامل باليني و غيرباليني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: روانگرد رامين
جناب آقای / سرکار خانم: عرب محمد
جناب آقای / سرکار خانم: زراعتي حجت
جناب آقای / سرکار خانم: رشيديان آرش
جناب آقای / سرکار خانم: اکبري ساري علي
جناب آقای / سرکار خانم: نيرومند نسرين
جناب آقای / سرکار خانم: منصوري سمانه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: طول مدت اقامت يکي از شاخص هاي ميزان مصرف منابع بيمارستاني است. در اين مطالعه عوامل باليني و غيرباليني (دموگرافيک و بيمارستاني) موثر بر مدت اقامت بيماران در بيمارستان تخصصي زنان دانشگاه علوم پزشکي تهران بررسي شده است.
روش کار: در يک مطالعه توصيفي-تحليلي و مقطعي، پرونده ۳۴۲۱ بيمار بخش هاي انکولوژي، جراحي و زايمان در سال ۱۳۸۷ بررسي شد و با استفاده از فرم ثبت اطلاعات و مصاحبه، اطلاعات بيمار جمع آوري گرديد. جهت تحليل داده ها از آزمون کولموگروف اسميرنف، من-ويتني، کروسکال-واليس و ضريب همبستگي اسپيرمن استفاده شد.
يافته ها: ميانه مدت اقامت در اين بيمارستان، ۵۰٫۸ ساعت و در بخش هاي زايمان، جراحي و انکولوژي به ترتيب ۴۸٫۵، ۵۴٫۴ و ۹۴٫۲ ساعت بود. متغيرهاي افزايش دهنده طول مدت اقامت عبارت بودند از: مجرد بودن، کارگر، کشاورز، دامدار و بازنشسته بودن همسر بيمار، بيمه خدمات روستايي، بستري در بخش انکولوژي، بستري شدن در روز چهارشنبه و پنجشنبه، بستري توسط متخصص داخلي، رزيدنت بودن پزشک بستري کننده بيمار، نياز به پيگيري پس از ترخيص و يا برخورداري از بهبودي نسبي در زمان ترخيص، بستري به صورت الکتيو، تعداد کل بررسي هاي پاراکلينيکي انجام شده براي بيمار و مبتلا بودن بيمار به بيماري هاي سيستم گوارشي، نئوپلاسم و بيماري هاي غدد درون ريز(p<0.05) .
نتيجه گيري: سياست گذاران از بين اين متغيرها تنها در مورد روز پذيرش بيمار و تعداد آزمايش ها، راديوگرافي ها و سونوگرافي هاي انجام شده مي توانند تصميم گيري کنند، بدين ترتيب که از پذيرش هاي غير ضروري در روزهاي آخر هفته جلوگيري نمايند و از سوي ديگر تست هاي تشخيصي را حتي الامکان قبل از پذيرش و بستري شدن بيمار انجام دهند.