مقاله بررسي مقايسه اي تراکئوستومي و عوارض ناشي از آن در دو روش تراکئوستومي پركوتانئوس و روش استاندارد جراحي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان از صفحه ۱۷ تا ۲۳ منتشر شده است.
نام: بررسي مقايسه اي تراکئوستومي و عوارض ناشي از آن در دو روش تراکئوستومي پركوتانئوس و روش استاندارد جراحي
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آمفيزم زيرجلدي
مقاله تراکئوستومي پركوتانئوس
مقاله مرگ و مير

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فرهان چي افشين
جناب آقای / سرکار خانم: صنعت كارفر مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: بخشايي محمدحسين
جناب آقای / سرکار خانم: پورانوري حسن
جناب آقای / سرکار خانم: منوچهريان ناهيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: روش تراکئوستومي پركوتانئوس (percutaneous Dilatational Tratheostomy– PDT) يك روش الكتيو است كه بطور روز افزون در بخش هاي مراقبت ويژه (ICU) در کنار تخت بيماران انجام مي گيرد. با انجام اين روش احتمال بروز مشكلات براي بيمار حين انتقال به اتاق عمل و همچنين تاخير زماني بين تصميم به انجام تراکئوستومي تا انجام آن و هزينه هاي آن کاهش ميابد. در اين مطالعه به مقايسه مدت زمان انجام تراکئوستومي و عوارض ناشي از آن در دو روش تراکئوستومي پركوتانئوس و روش جراحي پرداخته شده است.
روش كار: در اين مطالعه كه از نوع كارآزمايي باليني بود تعداد ۳۶ بيمار كه در بخش مراقبت هاي وي‍‍‍‍‍‍ژه بستري و كانديد تراکئوستومي شده بودند بطور تصادفي در دو گروه ۱۸ نفري شامل گروه تراکئوستومي پركوتانئوس و گروه تراکئوستومي جراحي قرار گرفتند. متغير هاي قبل حين و بعد از عمل دو گروه در پرسشنامه ثبت شد و با استفاده از نرم افزار SPSS و توسط آزمونهاي c2 و t-test مورد مقايسه و تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: دو گروه از نظر سن و جنس و متغيرهاي هموديناميک مثل فشارخون سيستوليک و دياستوليک و تعداد ضربان قلب و همجنين از نظر اکسيژناسيون مشابه بودند. همچنين مدت زمان بستري در ICU تا زمان درخواست انجام تراکئوستومي نيز در دو گروه مشابه بود. مدت زمان انتظار براي انجام تراکئوستومي بطور ميانگين در گروه اول (۳-۱) ۶/۰±۳۸/۱ روز و گروه دوم (۱۰-۲) ۳۳/۲±۵۵/۴ روز بود (p<0.001). طول مدت انجام تراکئوستومي در گروه اول بطورميانگين (۳۰-۸) ۹۳/۲±۱۱ دقيقه و در گروه دوم (۳۰-۷) ۱۹/۶±۷۷/۱۳ دقيقه بود (p<0.05). از نظر خونريزي در گروه اول تنها يک بيمار (۶/۵%) و در گروه دوم ۵ نفر (۸/۲۷%) دچار خونريزي شدند (p=0.17). از نظر عفونت محل زخم، صدمه به ديواره خلفي تراشه، آمفيزم زير جلدي و ساير عوارض و همچنين مورتاليتي زودرس به دليل انجام تراکئوستومي تفاوت قابل توجهي بين دو گروه مشاهده نشد.
نتيجه نهايي: روش PDT از نظر مدت زمان انتظار براي انجام تراکئوستومي و همچنين طول مدت انجام تراکئوستومي نسبت به روش جراحي بهتر است. از نظر ساير عوارض حين انجام پروسيجر و همچنين مورتاليته زودرس به دليل تراکئوستومي دو گروه تفاوتي نداشتند. در كل مي توان گفت روش PDT يک روش کاملا مطمئن و مقرون به صرفه است.