مقاله بررسي ميزان آگاهي و نگرش دندانپزشکان عمومي شهر تبريز نسبت به فضا نگهدارنده در سال ۱۳۸۶ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دندانپزشکي (جامعه اسلامي دندانپزشکان ايران) از صفحه ۲۸۲ تا ۲۸۸ منتشر شده است.
نام: بررسي ميزان آگاهي و نگرش دندانپزشکان عمومي شهر تبريز نسبت به فضا نگهدارنده در سال ۱۳۸۶
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آگاهي
مقاله نگرش و عملکرد سلامت
مقاله حفظ فضا
مقاله پلاک ارتودنسي
مقاله کودکي
مقاله دوران دنداني شيري
مقاله دوران دنداني مختلط
مقاله مطالعه مقطعي
مقاله ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جعفري احمد
جناب آقای / سرکار خانم: تقي زاده گنجي آذين
جناب آقای / سرکار خانم: بالايي اسرافيل
جناب آقای / سرکار خانم: زيوري محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: محمدپوراصل اصغر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: نگهداري فضاهاي مربوط به محل دندانهاي شيري که زودتر از زمان خود از دست رفته اند به دلايل مختلف از جمله حفظ فضاي رويشي دندان دايمي جانشين، عدم تغيير وضعيت دندانهاي مجاور و مقابل و گاه استفاده جهت تغذيه، ضروري مي باشد. جهت حفظ فضا از دستگاه فضا نگهدارنده استفاده مي شود. هدف از اين مطالعه بررسي ميزان آگاهي و نگرش دندانپزشکان عمومي تبريز نسبت به فضا نگهدارنده ها مي باشد.
روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي، تحليلي و مقطعي، ميزان آگاهي و نگرش دندانپزشکان عمومي تبريز نسبت به فضا نگهدارنده مورد بررسي قرار گرفت. حجم نمونه ۱۵۱ نفر بود که به طور تصادفي از روي شماره نظام پزشکي و از بين چهارصد و پنجاه دندانپزشک شاغل در اين شهر انتخاب و وارد مطالعه شدند. روش کار به صورت گردآوري اطلاعات مورد نياز به وسيله پرسشنامه و شامل دو بخش ارزيابيهاي آگاهي و نگرش بود. داده ها با استفاده از آزمونهاي آماري Chi square و ANOVA مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: تعداد ۱۰۳ نفر (%۷۰) از دندانپزشکان مرد بودند. ميانگين سن دندانپزشکان ۳۳٫۳۲ سال بود. ميانگين نمره کسب شده از سوالات آگاهي برابر ۵٫۳۲ از حداکثر نمره ده بود. ميانگين نمره کسب شده در بخش نگرش ۲۵٫۳ از حداکثر نمره چهل بود. تعداد ۱۱۵ نفر (%۷۶٫۵) از دندانپزشکان، کودکان زير ۱۲ سال را براي درمان دندانپزشکي مي پذيرفتند، آنان گرچه نمرات بالاتري کسب کردند، اما از نظرآماري تفاوت معنـي دار نبود. با افـزايش سالهاي پس از فارغ التحصيلـي نمرات آنان کاهش مي يـافت که اين امر از نظر آمـاري معنـي دار بود (P<0.05).
نتيجه گيري: به نظر مي رسد دندانپزشکان عمومي تبريز از نگرش مثبتي نسبت به درمان با فضا نگهدارنده ها برخوردار بودند اما سطح آگاهي آنان مي تواند با استفاده از برنامه هاي بازآموزي مشخص و مناسبتر، برگزاري کارگاه و ارايه جزوات بهبود يابد.