مقاله بررسي ميزان دي دايمر پلاسما و تعدادي از فاکتورهاي خوني در بيماران مبتلا به سرطان معده و مقايسه با گروه شاهد در بيمارستان امام خميني تهران در سال هاي ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در نشريه جراحي ايران از صفحه ۲۲ تا ۲۹ منتشر شده است.
نام: بررسي ميزان دي دايمر پلاسما و تعدادي از فاکتورهاي خوني در بيماران مبتلا به سرطان معده و مقايسه با گروه شاهد در بيمارستان امام خميني تهران در سال هاي ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دي دايمر
مقاله فيبرينوژن
مقاله پلاکت
مقاله سرطان معده

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عمراني پور رامش
جناب آقای / سرکار خانم: كلهر محسن
جناب آقای / سرکار خانم: رباني عباس
جناب آقای / سرکار خانم: امينيان علي
جناب آقای / سرکار خانم: نصيري طوسي محسن
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالهي عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: انساني فرشته

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: با توجه به اينکه مطالعات انجام شده قبلي نشان داده بود که اختلالات تست هاي انعقادي و فاکتورهاي فيبرينوليز با بدخيمي هاي گوناگون و ميزان پيشرفت آنها مرتبط هستند، مطالعه اي جهت اندازه گيري سطح اين فاکتورهاي خوني از جمله دي دايمر، فيبرينوژن، تست هاي انعقادي و ارتباط آنها با وجود و گستردگي سرطان معده که در کشور ما شيوع قابل توجهي دارد، طراحي شد تا از نتايج احتمالي اين ارزيابي، جهت تشخيص وجود و عوامل مرتبط با گستردگي تومور استفاده گردد.
مواد و روش ها: ۱۱۴ بيمار دچار آدنوکارسينوم معده به عنوان گروه بيمار و ۱۱۴ بيمار دچار بيماري هاي خوش خيم معده به عنوان گروه کنترل در يک مطالعه تحليلي آينده نگر مورد  شاهدي وارد گرديدند و ميزان فاکتورهاي دي  دايمر، فيبرينوژن، هموگلوبين، پلاکت، WBC،PT  و PTT 24 ساعت قبل از انجام عمل جراحي و يا انجام آندوسکوپي فوقاني دستگاه گوارش، اندازه گيري شد. مرحله (Stage) سرطان معده، پس از عمل جراحي به وسيله آزمايش پاتولوژي طبق پروتکل AJCC (کميته مشترک سرطان در آمريکا) تعيين گرديد.
يافته ها: ميزان دي  دايمر، فيبرينوژن، هموگلوبين،PTT  و نيز شمارش پلاکت به طور معني داري با وجود آدنوکارسينوم معده مرتبط بودند. اين ارتباط بر اساس نتايج آناليز رگرسيون لجستيک در مورد ميزان دي دايمر و فيبرينوژن و اشکال غير طبيعي پلاکت قوي تر بود. ميزان دي دايمر پلاسما به طور معني داري با مرحله تومور و قابل رزکسيون بودن آن و نيز وجود متاستاز دوردست ارتباط داشت، در حالي که بين ميزان اين فاکتورها و گسترش درگيري عقده هاي لنفاوي، نوع و محل تومور در معده رابطه معني دار آماري پيدا نشد. همچنين بين ميزان PT و نيز شمارش لوکوسيت ها با وجود کانسر معده رابطه معني دار آماري به دست نيامد. در اين مطالعه، نقطه برش (Cut-Off Point) مثبت بودن براي ميزان دي دايمر،۰٫۱۵mg.lit  و براي ميزان فيبرينوژن، ۴۰۰mg.dl به دست آمد، که بر اين اساس حساسيت دي  دايمر در تشخيص سرطان معده برابر با ۵۴% و ويژگي آن برابر با ۸۴% و نيز حساسيت فيبرينوژن در اين زمينه برابر با ۷۹% و ويژگي آن برابر با ۶۳% محاسبه گرديد.
نتيجه گيري: ميزان دي  دايمر پلاسما مي تواند هم به عنوان فاکتور کمک تشخيصي و هم به عنوان يک فاکتور پيشگويي کننده در مورد پيشرفته بودن تومور معده مد نظرقرارگيرد. ميزان فيبرينوژن پلاسما و وجود اشکال غير طبيعي پلاکت در اسمير خون محيطي مي توانند به عنوان فاکتور تشخيصي در کانسر معده بکار روند.