مقاله بررسي ميكروسكوپ الكتروني اثر پرايمر بر نفوذ سيلنت در ميناي آلوده به بزاق که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دندانپزشکي (دانشگاه علوم پزشکي تهران) از صفحه ۱۱۳ تا ۱۲۰ منتشر شده است.
نام: بررسي ميكروسكوپ الكتروني اثر پرايمر بر نفوذ سيلنت در ميناي آلوده به بزاق
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فيشور سيلنت
مقاله پرايمر
مقاله بزاق
مقاله آلودگي
مقاله مينا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پهلوان ايوب
جناب آقای / سرکار خانم: برادران نخجواني يحيي
جناب آقای / سرکار خانم: توسلي حجتي سارا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: آلودگي رطوبتي و يا بزاقي ميناي اچ شده حين کاربرد سيلنت، بيشترين علت شکست درمان ذکر شده است. تعدادي از مطالعات نشان داده اند که عوامل باندينگ هيدروفيل قادرند بعد از آلودگي بزاق به مينا اچ شده باند شوند. در اين مطالعه اثر پرايمر بر نفوذ سيلنت در سطح مينا اچ شده با آلودگي و يا بزاق مورد بررسي قرار گرفت.
روش بررسي: ۴۰ دندان انسيزور دايمي كشيده شده و سالم انتخاب شدند و سطح مينايي دندان ها با يک ژل اسيد فسفريك به مدت ۲۰ ثانيه اچ شده و به مدت ۳۰ ثانيه با جريان آب شسته و تا رسيدن به سطح گچي خشك شدند. در اين مرحله دندان ها به صورت تصادفي به ۴ گروه درماني ۱۰ تايي تقسيم شدند:
۱- سيلنت نوري Deguseal از كارخانه Degussa برروي سطح مينا اچ شده به عنوان گروه کنترل قرار گرفت.
۲- سطح اچ شده با يك لايه بزاق و سپس پرايمر و سيلنت نوري پوشانده شد و پس از ۱۰ ثانيه پرايمر،Scotchbond Multe-Purpose  از كارخانه۳M  بر روي سطح قرار گرفت و با پوار هوا پخش شد، سپس سيلنت نوري بكار رفت.
۳- سطح اچ شده با برس مويي آغشته به آب مرطوب گشته و سپس پرايمر پوشانده شد و سيلنت نوري بكار رفت.
۴- سيلنت روي ميناي اچ شده و آلوده به بزاق و رطوبت بكار رفت. سپس كليه دندان ها طي مراحلي جهت مشاهده توسط SEM آماده شدند. در بزرگنمايي ×۱۴۰۰ در ۴ ناحيه به صورت تصادفي تگ ها شمارش گشتند. تجزيه و تحليل داده ها توسط آناليز واريانس يک طرفه انجام شد.
يافته ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه پرايمر سبب نفوذ سيلنت در دندان هاي آلوده به بزاق شد، ولي تگ ها از نظر تعداد و شكل قابل قياس با گروه شاهد نبودند (P<0.001). در گروهي كه پرايمر در سطح مرطوب بكار رفت، تگ ها شكل منظم داشته و از نظر تعداد نيز با گروه شاهد برابري مي كردند (P<0.05). درصورت كاربرد سيلنت روي سطح ميناي آلوده تگ رزيني تشكيل نشد.
نتيجه گيري: کاربرد پرايمر تا حدودي حساسيت سيلنت را به آلودگي بزاق کاهش مي دهد ولي تعداد و شکل تگ ها تغيير مي يابد و تعداد تگ ها کم مي شود. بنابراين هنگامي كه ايزولاسيون دقيق امكان پذير نيست، كاربرد پرايمر تاحدي سودمند است اما ايزولاسيون در مورد سيلنت تراپي تاکيد مي شود.