مقاله بررسي ميوفيبروبلاست هاي αSMA مثبت در استروماي کارسينوم سلول سنگفرشي، ديسپلازي و هيپرکراتوزيس دهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دانشكده دندانپزشكي مشهد از صفحه ۳۲۱ تا ۳۳۰ منتشر شده است.
نام: بررسي ميوفيبروبلاست هاي αSMA مثبت در استروماي کارسينوم سلول سنگفرشي، ديسپلازي و هيپرکراتوزيس دهان
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کارسينوم سلول سنگفرشي
مقاله ديسپلازي
مقاله هيپرکراتوزيس
مقاله پروتئين αSMA

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سيفي صفورا
جناب آقای / سرکار خانم: شفايي شهريار
جناب آقای / سرکار خانم: شفيق انسيه
جناب آقای / سرکار خانم: صحابي سيدمهدي
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمي حميدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: استروماي تومورال نقش مهمي در رشد و پيشرفت نئوپلاسم هاي مختلف دارد. از اجزا سلولي واکنش استروما ميوفيبروبلاست ها هستند که در طي فرآيند کارسينوژنزيس در استروما نمايان مي گردند. هدف مطالعه حاضر ارزيابي وجود ميوفيبروبلاست ها در استروماي کارسينوم سلول سنگفرشي و مقايسه آن با ديپسلازي و هيپرکراتوزيس دهان به روش ايمونوهيتوشيمي بود.
مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي – توصيفي به تعداد ۱۸ بلوک پارافينه کارسينوم سلول سنگفرشي، ۱۸ نمونه ديسپلازي اپي تليالي و ۱۸ مورد هيپرکراتوزيس و ۵ نمونه مخاط نرمال دهان (به عنوان شاهد) جهت نشانگر aSMA با روش ايمونوهيستوشيمي رنگ آميزي شدند. تعداد ميوفيبروبلاست هاي aSMA مثبت با بزرگنمايي ۴۰ برابر در ۱۰۰ سلول شمارش گرديد و نتايج به صورت درصد سلول هاي رنگ پذيري شده مطرح و Score بندي شد. آزمون هاي آماري مورد استفاده کروسکال واليس، ANOVA و Chi-square test بود.
يافته ها: در کارسينوم سلول سنگفرشي دهان ۸ مورد (++) Score 3 و ۴ مورد Score 2 (+) داشتند و در ديسپلازي اپي تليالي ۱ مورد (++) Score 3 و ۳ مورد Score 2 (+) داشتند. در هيپركراتوزيس (+) ۲ Score در ۱ نمونه مشاهده شد. رنگ پذيري با aSMA فقط در سلول هاي آندوتليال ديواره عروق خوني مخاط نرمال د هان نمايان بود. اختلاف آماري معني داري در بيان ميوفيبر و بلاست هاي SMA مثبت بين كارسينوم سلول سنگفرشي و ديسپلازي اپي تليالي و هيپركراتوزيس ديده شد (P=0.000).
نتيجه گيري: به نظر مي رسد که افزايش تعداد (درصد) ميوفيبروبلاست ها در طي فرآيند کارسينوژنزيس صورت مي گيرد که به نوعي تاييدکننده نقش آن ها در خاصيت تهاجمي تومورال است.