مقاله بررسي نتايج آنژيوپلاستي شريان کليه در بيماران مبتلا به فشارخون بالا: يک مطالعه مداخله اي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۱۶۰ تا ۱۶۸ منتشر شده است.
نام: بررسي نتايج آنژيوپلاستي شريان کليه در بيماران مبتلا به فشارخون بالا: يک مطالعه مداخله اي
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آنژيوپلاستي شريان کليوي
مقاله تنگي شريان کليوي
مقاله فشارخون بالا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مددي رضا
جناب آقای / سرکار خانم: حيدري رامين
جناب آقای / سرکار خانم: عطاپور عبدالامير
جناب آقای / سرکار خانم: كريمي كژال
جناب آقای / سرکار خانم: رشدي بنام مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: اميرتيمور آذر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تنگي شريان کليوي (Renal Artery Stenosis يا RAS) يکي از علل اصلي افزايش فشارخون ثانويه مي باشد و شايع ترين علت آن را آترواسکلروز تشکيل مي دهد. به تازگي آنژيوپلاستي شريان کليوي (Percutaneous Transluminal Renal Angioplasty يا RAS) روش انتخابي خوبي براي درمان اين اختلال شده است. در اين مطالعه نتايج اين روش در نمونه اي از بيماران مراجعه کننده به درمانگاه هاي تخصصي دانشگاه علوم پزشکي اصفهان ارزيابي شد.
روش ها: تعداد ۳۲ بيمار با تنگي شريان کليوي و فشارخون مقاوم به درمان انتخاب شده، تحت عمل PTRA قرار گرفتند و سپس به مدت چهارهفته توسط متخصص قلب پي گيري شدند. پيامدهاي اصلي در پي گيري شامل اندازه گيري فشارخون، تعيين عملکرد قلبي و شدت درد قفسه صدري و کراتنين سرم بود. داده ها پس از جمع آوري توسط مدل آناليز واريانس با تکرار اندازه گيري و آزمون Friedman تحت تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافته ها: فشارخون سيستوليک به طور معني داري از ۴/۱۹۹ ميلي متر جيوه قبل از عمل به ۲/۱۴۲ ميلي متر جيوه در ۴ هفته بعد از عمل کاهش مي يابد. اين کاهش در فشارخون دياستوليک هم از ۱۱۴ ميلي متر جيوه به ۲/۸۹ ميلي متر جيوه مشهود بود. به طور معني داري، کلاس عملکرد قلبي افزايش و درد قفسه سينه کاهش يافت، اما سطح کراتنين سرم تغيير معني داري از خود نشان نداد.
نتيجه گيري: PTRA يک روش سودمند براي درمان افزايش فشارخون ناشي از تنگي شريان کليوي مي باشد. اين روش از طريق کاهش فعاليت سيستم رنين – آنژيوتانسين – آلدوسترون و کاهش فعاليت نوروهورمونال باعث کاهش فشارخون و مورتاليتي و موربيديتي قلبي عروقي و بهبود عملکرد کليوي مي گردد. همچنين اين روش باعث کاهش نياز بيماران به داروهاي ضدفشارخون مي شود که از نظر اقتصادي مقرون به صرفه است.