مقاله بررسي نتايج درمان جراحي شکستگي هاي داخل مفصلي ديستال استخوان بازو (بررسي ۴۶ بيمار) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مهر ۱۳۸۸ در علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران) از صفحه ۴۵ تا ۶۴ منتشر شده است.
نام: بررسي نتايج درمان جراحي شکستگي هاي داخل مفصلي ديستال استخوان بازو (بررسي ۴۶ بيمار)
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديستال هومروس
مقاله شکستگي داخل مفصلي
مقاله استئوتومي اوله کرانون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نوروزي مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: نادري محمدنصير
جناب آقای / سرکار خانم: مهدوي سيدماني
جناب آقای / سرکار خانم: جعفري كردلر داوود
جناب آقای / سرکار خانم: خسروي ابوالفضل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: شکستگي هاي داخل مفصلي ديستال هومروس در بزرگسالان به عنوان يکي از جنجالي ترين بحث هاي جراحان ارتوپدي در آمده است. بي نظمي هاي کوچک در سطح مفصلي آرنج معمولا سبب از دست رفتن عملکرد مفصل مي شود. اين عارضه را با جراحي باز دقيق همراه با فيکساسيون محکم مي توان کاهش داد. تکنيک جراحي خلفي به همراه استئوتومي اوله کرانون و فيکساسيون توسط دو Plate طرفي به عنوان شيوه استاندارد جراحي اين نوع شکستگي ها به خصوص در تيپ هاي C آن مي باشد. هدف اصلي اين مطالعه بررسي نتايج درمان جراحي شکستگي هاي داخل مفصلي ديستال هومروس مي باشد.
روش بررسي: در يک مطالعه توصيفي – مقطعي ۴۶ بيمار (۱۸ مونث و ۲۸ مذکر) با ميانگين سني ۳۱٫۲۲ سال را که مبتلا به شکستگي داخل مفصلي ديستال هومروس (۱۲ مورد C1،۱۷  مورد C2 و ۱۷ مورد C3) بودند، تحت بررسي قرار گرفتند. اين بيماران از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ تحت عمل جراحي قرار گرفته بودند. کليه بيماران با تکنيک خلفي به همراه استئوتومي اوله کرانون جراحي شده بودند. فيکساسيون داخلي يا با استفاده از دو  Plateيا با استفاده از يک Plate  و يا با استفاده از Screw بوده است. متغيرهاي اندازه گيري شده به عنوان برونداد (Outcome) عبارت بودند از: درد بيمار پس از جراحي، دامنه حرکت، توانايي انجام فعاليت هاي روزمره قبلي، بروز عفونت ها، بروز اختلالات حسي – حرکتي در اعصاب، بروز اختلال در جوش خوردن، بروز سفتي در مفصل آرنج، بروز استئوآرتريت، بروز ناپايداري و نياز به فيکساسيون مجدد و بروز بورسيت راجعه. در آناليز آماري با استفاده از نرم افزار SPSS از فراواني و درصد فراواني جهت توصيف داده ها استفاده شد. از آزمون هاي آماري Kendall و تست دقيق فيشر نيز استفاده شد. سطح معني داري p<0.05 درنظر گرفته شده است.
يافته ها: در ۱۶ بيمار (%۳۴٫۸) پس از جراحي درد وجود نداشت. درد خفيف در ۱۷ بيمار (%۳۷)، درد متوسط در ۱۱ بيمار (%۲۳٫۹) و درد شديد تنها در ۲ بيمار (%۴٫۳) گزارش شده بود. دامنه حرکت (Range of motion-ROM) پس از درمان در ۲۴ بيمار (%۵۲٫۲) بيش از ۱۰۰ درجه، در ۱۸ بيمار ۵۰ (%۳۹٫۱) تا ۱۰۰ درجه و در ۴ بيمار (%۸٫۷) کمتر از ۵۰ درجه بود. توانايي انجام فعاليت هاي روزمره قبلي پس از درمان در ۱۴ بيمار (%۳۰٫۴) کاملا مانند قبل، در ۲۶ بيمار (%۵۶٫۵) نسبتا مانند قبل و در ۶ بيمار (%۱۳) فعاليت کاهش يافته بود. تنها ۲ بيمار (%۴٫۳) دچار عفونت هاي سطحي شدند و هيچ بيماري به عفونت عمقي دچار نشد. همچنين تنها در ۲ بيمار (%۴٫۳) اختلالات حسي – حرکتي در عصب اولنار ديده شد. فقط ۳ بيمار (%۶٫۵) به عارضه عدم جوش خوردن استخوان مبتلا شدند.
نتيجه گيري: ترميم جراحي شکستگي داخل مفصلي ديستال هومروس (به خصوص با تکنيک خلفي همراه با استئوتومي اوله کرانون به دليل ديد مناسب، ارزيابي روتين عصب اولنار و (Rigid Internal Fixation) يک روش موثر مي باشد که سبب بازتواني زودرس بيمار مي گردد.