مقاله بررسي همبستگي بين پلي مورفيسم G>C 915 ژن TGF – b1 با عفونت مزمن هپاتيت C که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان از صفحه ۱۷ تا ۲۴ منتشر شده است.
نام: بررسي همبستگي بين پلي مورفيسم G>C 915 ژن TGF – b1 با عفونت مزمن هپاتيت C
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پلي مورفيسم
مقاله ژنوتيپ
مقاله هپاتيت C

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عظيم زاده پدرام
جناب آقای / سرکار خانم: محبي سيدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: روماني سارا
جناب آقای / سرکار خانم: واحدي محسن
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي سيدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: درخشان فرامرز
جناب آقای / سرکار خانم: زالي محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: سايتو کاين ها از عوامل سيستم ايمني هستند که بعنوان ايفا کنندگان نقش اساسي در پاکسازي يا پيشرفت عفونت هپاتيت C شناخته مي شوند. اثر خصوصيات ژنتيکي ميزبان بر برون ده باليني عفونت هپاتيت C هنوز کاملا مشخص نيست. از سوي ديگر تاثير تغييرات ژنتيکي از قبيل چند شکلي هاي تک نو کلئوتيدي بر ميزان بيان و عملکرد سايتو کاين ها تحت بررسي است. هدف از مطالعه حاضر مقايسه تغييرات ژني سايتو کاين Transforming Growth Factor – β در رابطه با حساسيت آنها نسبت به عفونت هپاتيت C بود.
روش كار: در اين مطالعه مورد ـ شاهدي جمعيت مورد مطالعه متشکل از۱۲۵  فرد مبتلا به هپاتيت C و فرد سالم بود. تعيين ژنوتايپ با استفاده از واکنش زنجيره پليمراز و متعاقب آن هضم آنزيمي بروش (Restriction Fragment Length Polymorphism) RFLP و توزيع پلي مورفيسمG>C   915ژن TGF – β۱ بين دو گروه مقايسه شد. براي تاييد نتايج ژنوتايپينگ %۱۰ نمونه ها با روش تعيين توالي مستقيم تعيين ژنوتايپ شدند.
نتايج: فراواني ژنوتيپ هاي GG، GC و CC بترتيب در بيماران%۹۲ ،۸ % و %۰ و در ميان افراد شاهد بترتيب %۸۹٫۶، %۸٫۸ و  %1.6بود و فراواني الل هاي G و C در افراد شاهد بترتيب %۹۴ و ۶% و درميان بيماران بترتيب ۹۶% و ۴% بود. از لحاظ آماري ميان بيماران و افراد شاهد ارتباط معني داري يافت نشد.
نتيجه نهايي: توزيع ژنوتيپ ها در بين بيماران هپاتيت C مزمن مشابه برخي از مطالعات قبلي است. اما فراواني ژنوتيپ ها در افراد شاهد با بررسي هاي انجام شده در جمعيت هاي ديگر متفاوت است. در نتيجه در مورد اين جمعيت ايراني نمي توان پلي مورفيسم جايگاه ۹۱۵ ژن TGF – β را عامل افزايش يا کاهش حساسيت افراد نسبت به عفونتHCV  دانست.