مقاله بررسي همراهي چندشکلي پروموتر ژن رزيستين با ديابت نوع ٢ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله ديابت و متابوليسم ايران (مجله ديابت و ليپيد ايران) از صفحه ۱۲۳ تا ۱۲۹ منتشر شده است.
نام: بررسي همراهي چندشکلي پروموتر ژن رزيستين با ديابت نوع ٢
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پلي مورفيسم
مقاله رزيستين
مقاله ديابت نوع ۲

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: امام قلي پور سلاله
جناب آقای / سرکار خانم: حسين نژاد آرش
جناب آقای / سرکار خانم: نجم افشار اعظم
جناب آقای / سرکار خانم: رحماني مظاهر
جناب آقای / سرکار خانم: اردشيرلاريجاني محمدباقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: اخيرا رزيستين به عنوان يک آديپوکين مهم مورد توجه قرار گرفته که ممکن است در ارتباط بين چاقي و مقاومت به انسولين نقش داشته باشد. بررسي پلي مورفيسم هاي ژن رزيستين، به خصوص در ناحيه پروموتور آن با سطح سرمي رزيستين و ابتلا به ديابت نوع ۲ مرتبط مي باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسي ارتباط بين پلي مورفيسم -۴۲۰ C/G ژن رزيستين با ديابت نوع ۲ در جمعيت ايراني مي باشد.
روش ها: مطالعه حاضر بر روي ۴۷ بيمار مبتلا به ديابت نوع ۲ و ۶۶ فرد سالم به عنوان گروه کنترل انجام گرفت. از نمونه هاي خون کامل شرکت کنندگان، استخراج DNA صورت گرفت. از طريق PCR-RFLP وضعيت پلي مورفيسم و ميزان آلل هاي C و G جمعيت مورد مطالعه مشخص گرديد. سپس ارتباط بين ژنوتيپ ها و متغيرهاي باليني و بيوشيميايي نظير سن ابتلا در بيماران، قندخون ناشتا و HbA1C بررسي گرديد.
يافته ها: فراواني ژنوتيپ CC در افراد ديابتي (%۴۸٫۹) حدود دو برابر افراد سالم (%۲۴٫۲) بود و خطر نسبي ژنوتيپ CC براي ديابت ۲٫۹۹ (فاصله اطمينان ۱٫۳۴-۶٫۶۸:%۹۵) برآورد گرديد (P=0.009). فراواني آلل C در افراد ديابتي بالاتر از افراد سالم بود که البته اين اختلاف از نظر آماري معنادار نبود (P=0.13). همچنين افراد ديابتي مبتلا به ديابت نوع ۲ که داراي ژنوتيپ CC بودند، نسبت به ساير ژنوتيپ ها داراي کمترين سن ابتلا و بالاترين ميزان قندخون ناشتا و HbA1C بودند؛ البته اين اختلاف ها از نظر آماري معنادار نبودند.
نتيجه گيري: يافته هاي اين مطالعه نشان مي دهد که چندشکلي پرتوموتور ژن رزيستين، با ديابت نوع ۲ همراهي دارد به طوري که ژنوتيپ CC در مقابل CG و GG، شانس ابتلا به ديابت نوع ۲ را افزايش مي دهد.