مقاله بررسي وضعيت مراقبت هاي جراحي در بيمارستان هاي عمومي کشور ايران بر اساس برنامه سازمان جهاني بهداشت (W.H.O) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در نشريه جراحي ايران از صفحه ۴۷ تا ۵۷ منتشر شده است.
نام: بررسي وضعيت مراقبت هاي جراحي در بيمارستان هاي عمومي کشور ايران بر اساس برنامه سازمان جهاني بهداشت (W.H.O)
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مراقبت هاي جراحي
مقاله بيمارستان هاي عمومي
مقاله سازمان جهاني بهداشت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محبي فر رفعت
جناب آقای / سرکار خانم: كشاورزمحمدي نسترن
جناب آقای / سرکار خانم: محمدي نويد
جناب آقای / سرکار خانم: موصلي لطف اله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: از فعاليت هاي اصلي بيمارستان هاي عمومي، ارایه خدمات جراحي مي باشد. بطوريکه بيماران جراحي، درصد زيادي از پذيرش ها را به خود اختصاص مي دهند. در اين ميان، حدد ۱۱ درصد از بيماري ها، قابل درمان با جراحي است که تعداد جراحي هاي انجام شده در کشورهاي ثروتمند بسيار بيشتر از کشورهاي فقير است. همچنين هزينه – اثربخشي مراقبت هاي جراحي ضروري در کشورهاي با درآمد کم و متوسط وضعيت مناسبي ندارد. براين اساس، سازمان جهاني بهداشت طرحي را جهت تعيين وضعيت مراقبت هاي جراحي در بيمارستان هاي عمومي کشورهاي مختلف انجام داده که اين پژوهش نيز در اين راستا و با هدف تعيين وضعيت مراقبت هاي جراحي در بيمارستان هاي عمومي ايران بر اساس برنامه سازمان جهاني بهداشت انجام گرفت.
مواد و روش ها: اين پژوهش از نوع توصيفي کاربردي بوده و جامعه مورد مطالعه ان شامل ۵۳ بيمارستان عمومي کشور مي باشد که به دليل عدم دسترسي به اطلاعات ۱۳ بيمارستان، اطلاعات ۴۰ بيمارستان عمومي با استفاده از پرسشنامه استاندارد سازمان جهاني بهداشت با ۱۳۰ سوال جمع آوري گرديد و تفسير شد.
يافته ها: نتايج مطالعه بيانگر آن بود که در ارتباط با زير ساختارهاي خدمات جراحي، ۱۰۰ درصد بيمارستان ها داراي بخش حوادث و فقط ۵۰ درصد آنها داراي اکسيژن سانترال بودند. در زمينه نيروي انساني دخيل در ارایه خدمات جراحي، به طور ميانگين ۲٫۱۲ درصد جراح، ۰٫۹۷ درصد متخصص بيهوشي، ۰٫۶۸ درصد متخصص زنان و زايمان به صورت تمام وقت در بيمارستان هاي عمومي مورد مطالعه وجود دارد. بيشترين خدمات ارایه شده در بيمارستان هاي عمومي مورد مطالعه شامل بخيه زدن، پاک کردن زخم، بي حسي موضعي، بي حسي نخاعي، بيهوشي عمومي و ختنه به ميزان۱۰۰ درصد مي باشد. بيشترين موارد ارجاع به ترتيب مربوط به خدمات درمان سوختگي هاي حاد ۶۲٫۵ درصد، ترميم شکاف لب و جراحي نوزادان ۶۰ درصد، ترميم پاچمبري ۵۷٫۵ درصد، پيوند بافت و ترميم تنگي پيشابراه ۵۵ درصد مي باشد. ميانگين تجهيزات مورد نياز براي ارایه خدمات احيا در بيمارستان هاي عمومي مورد مطالعه، ۴۲٫۲ مي باشد. اين ميزان براي اقلام مصرفي ۹۷٫۴۳ و براي تجهيزات مکمل خدمات جراحي، ۱۲٫۸ بوده است.
نتيجه گيـري: بيمارستان هاي عمومي ايران توانايي ارایه خدمات جراحي عمومي را داشته و پتانسيل لازم براي ارایه خدمات جراحي پيشرفته تر را نيز دارا هستند. بنابراين بر مبناي اين مطالعه و در راستاي فعاليت هاي سازمان جهاني بهداشت جهت مديريت يکپارچه براي ارتقاي کيفيت خدمات اورژانس و مراقبت هاي جراحي ضروري مي توان اطلاعات مدون و ساختاريافته اي در ارتباط با وضعيت خدمات جراحي در ايران فراهم اورد و به تکميل اطلاعات مربوط به ايران در اطلس جهاني مراقبت هاي جراحي اقدام نمود و با همکاري سازمان جهاني بهداشت گامي جهت ارایه راهکارهاي مطلوب به دست اندرکاران نظام سلامت کشور جهت ارتقا خدمات جراحي برداشته شود.