مقاله بررسي يک برنامه آماده سازي جسماني کودکان مبتلا به فلج مغزي در مجموعه «درمانگر – کودک – والدين» که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي ايلام از صفحه ۱۶ تا ۲۳ منتشر شده است.
نام: بررسي يک برنامه آماده سازي جسماني کودکان مبتلا به فلج مغزي در مجموعه «درمانگر – کودک – والدين»
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کودکان مبتلا به فلج مغزي
مقاله برنامه هاي آماده سازي جسماني
مقاله مجموعه «درمانگر – کودک – والدين»

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بلوچي رامين
جناب آقای / سرکار خانم: قاييني سعيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تحقيقات نشان داده است که فقر حرکتي کودکان مبتلا به فلج مغزي، نهايتا بر تمامي جوانب رشدي آن ها تاثير منفي مي گذارد. زيرا حــرکت يکي از مهم ترين نيازهاي رشد طبيعي انسان محسوب مي شود و کودکاني که فاقد قابليت هاي حرکتي باشند از چنين نعمتي محرومند. لذا در اين مطالعه سعي شده با ارايه يک برنامه درماني حرکتي در حل اين مشکل گامي برداشته شود.
مواد و روش ها: جامعه آماري تحقيق را ۳۷ کودک دختر و پسر ۶ تا ۹ ساله مبتلا به فلج مغزي نوع دي پلژي اسپاستيک تشکيل مي داد که با استفاده از روش آزمون ۶ امتيازي «اجراي حرکات پايه اي» Thrombly C.A (1983) در ۲ گروه همگن مورد و کنترل قرار گرفتند. روش هاي اندازه گيري در نمونه هاي تحقيق پيش و پس از دوره اجراي برنامه عبارت بودند از:
۱- آزمون «اجراي حرکات پايه اي» Thrombly
2- روش پرسشنامه اي براي اندازه گيري متغير «عقيده والدين در مورد برنامه هاي تمرينات بدني»
۳- آزمون خود ياري «اشتراس ماير» براي اندازه گيري مهارت هاي خودياري
۴- روش دينامومتري براي اندازه گيري قدرت پنجه هاي دست چپ و راست.
يافته هاي پژوهش: تجزيه و تحليل آماري داده ها پيش و پس از اجراي برنامه بر وجود تفاوت معني دار در نتايج آزمونThrombly  در هر دو گروه مورد و کنترل، وجود تفاوت معني دار در نتايج آزمون پرسشنامه اي والدين گروه مورد و عدم وجود آن در گروه کنترل، پيشرفت معني دار اجراي مهارت هاي خودياري گروه مورد نسبت به گروه کنترل و توسعه معني دار قدرت پنجه هاي دست چپ و راست هر دو گروه مورد و کنترل دلالت داشت.
بحث و نتيجه گيري: با استفاده از مجموعه «درمانگر – کودک – والدين» در شرايط خانگي، مي توان ضمن ارتقاي سطح اجراي مهارت هاي خودياري و سطح اعتماد والدين به برنامه هاي تربيت بدني، به همان نتايجي دست يافت که از شرايط تمرينات پايگاهي در مرکز توانبخشي انتظار مي رود.