مقاله بررسي کارايي درمان کودکان مبتلا به عفونت حاد گوش مياني با استفاده از آزمون گسيل هاي صوتي گوشي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در مجله علمي سازمان نظام پزشکي جمهوري اسلامي ايران از صفحه ۲۰۲ تا ۲۱۱ منتشر شده است.
نام: بررسي کارايي درمان کودکان مبتلا به عفونت حاد گوش مياني با استفاده از آزمون گسيل هاي صوتي گوشي
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گسيل هاي صوتي اعوجاجي گوش
مقاله کودکان
مقاله عفونت حاد گوش مياني
مقاله اديومتري اصوات خالص

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بيات آرش
جناب آقای / سرکار خانم: صاكي نادر
جناب آقای / سرکار خانم: نيك اخلاق سهيلا
جناب آقای / سرکار خانم: پيوندي علي اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: حسين آبادي رضا
جناب آقای / سرکار خانم: ميرمومني گلشن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه: عفونت حاد گوش مياني (AOM) از شيوع بالايي در کودکان برخوردار است و عدم درمان به موقع آن به ويژه در اوايل کودکي ممکن است منجر به آسيب بلند مدت و برگشت ناپذير سيستم شنوايي گردد. آزمون گسيل هاي صوتي گوش (OAE) از پتانسيل خوبي براي ارزيابي باليني عملکرد سيستم انتقالي شنوايي کودکان برخوردار است. هدف از انجام اين پژوهش بررسي قابليت آزمون OAE در ارزيابي سير درمان کودکان مبتلا به AOM بود.
روش کار: طي يک مطالعه مقطعي تحليلي تعداد ۵۴ کودک مبتلا به AOM تحت ارزيابي هاي اديومتري اصوات خالص (PTA)، تمپانومتري و گسيل هاي صوتي اعوجاجي گوش (DPOAE) قرار گرفتند. آستانه هاي شنوايي و همچنين ميزان دامنه و نسبت سيگنال به نويز DPOAE بيماران مبتلا به AOM قبل و بعد از دوره درماني با يکديگر مقايسه گرديدند. تجزيه و تحليل اطلاعات از طريق آزمون تي زوج وبا استفاده از نرم افزار SPSS 16 صورت گرفت.
يافته ها: ميانگين آستانه هاي شنوايي کودکان مبتلا به عفونت گوش مياني تفاوت معناداري را در وضعيت هاي قبل و بعد از درمان در هر دو گوش نشان داد (p<0.05). ميانگين شاخص هاي DPOAE در حالت هاي قبل و بعد از درمان از تفاوت آماري معنا داري در محدوده ۵۰۰-۵۰۰۰ هرتز برخوردار بود (p<0.05). اگر چه پس از طي دوره درمان اوليه هيچ گونه فاصله هوا- استخوان در ۱۰ بيمار مشاهده نگرديد، ولي پاسخ هاي DPOAE اين بيماران به شدت متاثر شده بودند.
نتيجه گيري: عفونت حاد گوش مياني مي تواند از طريق ارزيابي پاسخ هاي DPOAE در قبل و بعد از درمان مونيتور شود. اين آزمون در مقايسه با PTA سريع تر و عيني تر بوده و قادر است تا اطلاعات معتبري را در خصوص وضعيت گوش مياني فراهم نمايد.