مقاله بررسي کاربرد مقادير مختلف بذر و سطوح مختلف نيتروژن در مرحله سنبله دهي بر ورس و عملكرد دانه لاين N-81-18 گندم در دو منطقه از استان مازندران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در يافته هاي نوين كشاورزي از صفحه ۳۹۳ تا ۴۰۲ منتشر شده است.
نام: بررسي کاربرد مقادير مختلف بذر و سطوح مختلف نيتروژن در مرحله سنبله دهي بر ورس و عملكرد دانه لاين N-81-18 گندم در دو منطقه از استان مازندران
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گندم
مقاله منطقه
مقاله ميزان بذر
مقاله سطوح نيتروژن و عملکرد دانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مبصر حميدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: حسيني رحمت اله
جناب آقای / سرکار خانم: رحيمي پطرودي الياس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسي اثرات مقادير مختلف ميزان بذر و سطوح نيتروژن در مرحله سنبله دهي کامل بر عملکرد و اجزاي عملکرد گندم لاين N-81-18 در شرايط متفاوت آب و هواي استان مازندران، آزمايشي به صورت کرت هاي يک بار خرد شده در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي در چهار تکرار در سال زراعي ۸۹-۸۸ در دو منطقه قراخيل و فريم در شهرستان هاي قائم شهر و ساري اجرا گرديد. عامل اصلي شامل سه ميزان بذر (۲۰۰، ۲۵۰ و ۳۰۰ کيلوگرم در هکتار) و عامل فرعي شامل سه سطح نيتروژن در مرحله سنبله دهي کامل (۰، ۳۷٫۵ و ۷۵  كيلوگرم نيتروژن در هكتار كه به ترتيب برابر ۰، ۳۷٫۵ و ۷۵ کيلوگرم اوره در هكتار) بود. نتايج نشان داد حرکت خمش در منطقه قراخيل (ارتفاع از سطح دريا ۱۴٫۷ متر) نسبت به منطقه فريم (ارتفاع از سطح دريا ۷۲۵ متر) به خاطر کوتاه تر بودن طول ميانگره، طول ساقه و كمتر بودن تعداد ميانگره، وزن سنبله، و وزن تر ساقه کمتر شد. با افزايش ميزان بذر تا ۳۰۰ کيلوگرم در هکتار حرکت خمش بخاطر کمتر بودن وزن تر ساقه و سنبله کاهش معني داري داشت و سطوح نيتروژن در مرحله سنبله دهي کامل اثر معني داري بر حرکت خمش نداشته است. ميزان عملکرد دانه در منطقه فريم %۲۰٫۲۲ بيشتر از قراخيل بود که علت اين امر به خاطر افزايش تعداد پنجه در بوته، تعداد سنبله در واحد سطح، افزايش وزن هزار دانه و تعداد دانه در سنبله بود. عملکرد دانه با مصرف زياد نيتروژن در مرحله سنبله دهي نسبت به شاهد (بدون مصرف نيتروژن) به نسبت %۱۰٫۸ افزايش داشت. هر چند ميزان بذر اثر معني داري بر عملکرد دانه نداشت اما بيشترين و کمترين تعداد سنبله در واحد سطح به ترتيب با ميزان ۳۰۰ و ۲۰۰ کيلوگرم بذر در هکتار (با اختلاف ۱۳۲٫۰۹ سنبله) به دست آمد.