سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین کنگره علوم باغبانی

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

ناهید آملی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران – بخش تحقیق
سیاوش رعیت پناه – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران – بخش تحقیق
مهران افضلی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی مازندران – بخش تحقیق

چکیده:

کاهو به دلیل داشتن ریشه های سطحی وکم عمق توصیه کشت آن دراراضی شالیزاری از اهمیت خاصی برخوردار است . کاهو درحال حاضر علاوه براراضی خشکه ،درمزاع شالیزاری بعد ازبرداشت برنج کشت می گردد. براساس آمار حدود ۵۰۰۰ هکتار اززمینهای شالیزاری درمازندران به کشت دوم کاهو اختصاص یافته است . کاهو پیچ بابل رقم بومی مازندران توسط مرکز تحقیقات کشاورزی مازندران درسال ۱۳۸۰ خالص گردید و دردست معرفی جهت کشت درمنطقه می باشد به منظور بررسی اثرات تاریخ کاشت ، تراکم بوته ومیزان کود ازته مصرفی( کود اوره ) برروی عملکردکاهوپیچ بابل آزمایش فوق بصورت اسپلیت فاکتوریل درقالب طرح بلوکهای کامل تصادفی باچهارتکرار به مدت ۲ سال و ۲۴ تیمار درایستگاه تحقیقاتی قراخیل اجراء گردید. درهرتکرار دو تاریخ کاشت ، سه فاصله بوته و چهارتیمار کوداوره درنظرگرفته شد. کاهوپیچ بابل بعنوان رقم بومی مازندران، ازدیربازمورد کشت وکارقرارداشته ، باتوجه به ارزشهای فنوتیپی بااستفاده از روش سلکسیون انفرادی از سال ۱۳۷۷ اصلاح وخالص گردید. دراین تحقیق، عامل A بعنوان تاریخ کاشت نشاکاهو درزمین اصلی دراول آبان واول آذر درنظرگرفته شد. عامل B ، تغییرات فاصله بوته درسه سطح ۲۰،۲۵و۳۰ سانتی متر وفاصله بین ردیفها ۵۰ سانتی متر، بهمراه عامل cکه شامل چهارسطح کودازته ،۰- ۱۰۰- ۲۰۰- ۳۰۰ کیلوگرم درهکتار(اوره ۴۶% ازت ) بصورت تقسیطی درکرتهای فرعی می باشد. تجزیه واریانس مرکب نشان دهنده اختلاف معنی دار درتاریخ کاشتهای مختلف وهمچنین تفاوت بسیارمعنی داری بین تراکم های مختلف بوده است. هرچند بامصرف مقادیر مختلف کود اوره ، عملکرد کاهو متفاوت بودهولی اختلاف معنی داری درعملکرد مشاهده نگردید.تیمار ۳C 1B 2A که در آن فاصله ۲۰×۵۰ وتاریخ کاشت نشا درزمین اصلی اول آذر و کود اوره بمیزان ۲۰۰ کیلوگرم درهکتار برتربوده است . نتایج بدست آمده ازافزایش عملکرد ، کشت کاهو در اول آذر با الگوی کاشت ۲۰×۵۰سانتیمتر و میزان مصرف کود اوره ، ۲۰۰ کیلوگرم در هکتار توصیه می گردد ، عملکرد این تیمار معادل ۵۲ تن در هکتار بوده است .