ایرانیان یک عید ملی دارند وآن جشن شکوه مند آغاز سال نو است. میتوان گفت که از این قبیل اعیاد تنهـا یکـی را نگـاه داشـته وآن را با شکوه تمام برگزار می کنند.این عید معمولا سه روز و در بعضی جاها مثلا در دربـار تـا هشـت روز ادامـه دارد. ایرانیـان جمشید چهارمین پادشاه ایران را بنیان گذار عید نوروز میدانند.(ماسه،۲۵۳۵،ص(۱۹۴

نوروز بزرگترین جشن ایرانیان از روزگار کهن تا به امروز است و هم چنین نمایان ترین جشن های بهاری جهان به شمار می رود

.بــرای توجیــه پیــدایش جشــن ها،اغلــب انگیــزه هــا و عللــی در تــواریخ یــاد شــده کــه پــاره ای از آن هــا تــوجیهی از حــوادث تاریخی،داستانی و یا ملی و دینی است.نوروز و مهرگان دو جشن بزرگ طبیعی هستند که اولـی آغـاز بهـار و دومـی آغـاز پـائیز است.(رضی،۱۳۸۴،ص(۲۶۵

یکی از آداب و رسومی که در دیوان فرخی سیستانی از آن یاد شده است آداب مربوط به عید نوروز می باشد این عید در روزگـار فرخـی در دربار غزنه باشکوه تمام برگزار می شده است و شامل مراسم مختلفی بوده است که در ذیل به آن اشاره می شود.

بار عام دادن:

جا حظ از بار عام شاهان ایرانی در عید نوروز اینچنین می گوید:

از عادات و اخلاق پادشاه یکی این است که یک روز در مهرگان و یک روز در نوروز بار عام دهد و در این دو روز هـیچ کـس را از خرد و بزرگ و دانا و نادان و پست و شریف از بار یافتن باز ندارد و عادت هر یک از پادشـاهان بـر ایـن بـود کـه چنـد روز پیش از بار عام فرمان می داد تا منادیان و جار چیان مردم را آگاه سازند و برای آن روز آماده شوند ، پس هرکس عرض داشـت آماده می شد یکی نامه آماده می نمود و یکی دلیل و برهان بر مظلومیت خود تهیه می کرد و آن دیگری چون آگاه می شـد کـه طرف دعوی به شاه شکایت خواهد برد با او کنار میآمد و آشتی میکـرد. پـس در آن روز شـاه موبـد را فرمـان مـی داد مـردان مورد اعتمادی از همراهان خود را مامور کند که بر در سرای شاهی که برای ورود افراد ملت باز است بایستد تا هیچ کـس از بـار یافتن به حضور شاه باز داشته نشود و منادی از طرف شاه بانگ می زد : هر کس شخصی را از تظلم شاه باز دارد نسبت بـه خـدا و آیین کشور و رسم پادشاهی نافرمانی کرده و هر کس نسبت به خدا نافرمانی کند خدا و شاه دشمن اوینـد و بـا او در جنـگ مـی باشند. ( جا حظ ، نقل از : کریمیان سردشتی ، ۱۳۷۹ ، ص ( ۵۳-۵۲