سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنفرانس هیدرولیک ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

نادرقلی ابراهیمی – دانشجوی دکتری سازه های آبی دانشگاه شهید چمران
منوچهر فتحی مقدم – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز
سیدمحمود کاشفی پور – عضو هیات علمی دانشگاه شهید چمران اهواز
سیدمجتبی صانعی – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری

چکیده:

وجود انواع پوشش های بلند، کوتاه ، متراکم و پراکنده در بستر و کناره های رودخانه ها باعث اضافه شدن زبری مسیرجرین هدر رفت انرژی آب، کندی جریان، بالای آمدن سطح آبرودخانه و جاری شدن آب به پهن دشتها می شود بالا آمدن سطح آب در مواقع سیلآبی خسارات مالی و جانی را به دنبال دارد. تحلیل صحیح وضعیت جریان برای انجام پروژه های ساماندهی در این گونه بازه ها نیاز به تخمین و یا برآورد مناسبی از ضریب زبری پوشش گیاهی دارد. این ضریب تآبعی از سرعت، عمق، نوع، تراکم پوشش گیاهی و …. می باشد. بنآبراین فرض ثآبت بودن آن در بازه های مختلف صحیح نمیباشد. این مقاله قسمتی از نتایج یک طرح تحقیقاتی می باشد که مقاومت جریان در آبراهه هاهی با پوشش گیاهی چمنی مصنوعی و مستغرق رآبه صورت آزمایشگاهی مطالعه و بررسی نموده است. بدین منظور یک مجموعه آزمایش هیدرولیکی (شامل ۶۰ مورد آزمایش) در مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری بر روی یک فلوم آزمایشگاهی با پنج شیب کف (از ۰۱/۰ تا ۰۰۲/۰ ) چهار دبی جریان (از ۱۰ تا ۴۰ لیتر در ثانیه) و سه تراکم پوشش گیاهی (۱۰۰، ۵۰ و ۲۸ درصد) انجام شد. نتایج نشان می دهد باافزایش شیب کف و دبی جریان ضریب زبری مانینگ افزایش می یآبد. و متوسط زبری در پوشش های باتراکم ۱۰۰ ، ۵۰ و ۲۸ درصد با ترتیب ۰۷۸/۰ ، ۰۶۹/۰ و ۰۵۷/۰ است. در این طرح روآبط مستقل برای تعیین ضریب زبری برای سه نوع تراکم پوشش گیاهی ارائه شده است.