سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: اولین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدحسین ناظر – کارشناس ارشد سازه ، پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله
فریبرز ناطقی الهی – استاد ، پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

چکیده:

زلزله‌های ۱۹۷۱ سن فرناندو و ۱۹۷۲ ماناگوا لزوم توجه به سیستمهای غیر سازه ای را به اثبات رساند . از عمده ترین مراکزی که بعد از زلزله بایستی فعال باقی بمانند ، بیمارستانها و مراکز درمانی هستند . اگرچه از دهة ۱۹۷۰ و به ویژه بعد از زلزله ۱۹۸۵ مکزیک ،‌ در ساخت سازه های مقاوم در برابر زلزله توجه اساسی شده است ؛ لکن سیستمهای غیر سازه ای در ساختمان های جدید و به خصوص در بیمارستانها در زلزله‌های اخیر صدمات اساسی‌خورده اند. در بیمارستانهای جدید حدود ۸۰% از مخارج‌ساخت بیمارستان مربوط به تجهیزات غیرساز‌ه‌ای آنهاست . این تحقیق به بررسی آسیب پذیری لرزه‌ای بیمارستانها و یک بیمارستان مورد مطالعه میپردازد . مبنای این بررسی آیین نامه NEHRP1994,1997 بوده و به روش بررسی عینی آسیب پذیری و بر اساسATC 3-06 انجام شده است . بیمارستان مذبور که ۱۰۰۰ تختخوابی بوده و دارای آخرین تجهیزات پزشکی است در سال ۱۳۸۰ به بهره برداری رسیده است . بیمارستان دارای منابع ذخیره آب و برق اضطراری کافی میباشد . این بررسی نشان میدهد که عمده تجهیزات غیر سازه‌ای بیمارستان اعم از تجهیزات معمار ی ، الکتریکال ، مکانیکال و گازهای پزشکی برای بارهای زلزله طراحی و نصب نشده‌ ، و آسیب پذیرند . این بررسی لزوم توجه به طراحی دقیق لرزه‌ای تجهیزات غیرسازه‌ای بیمارستانها را مورد تاکید قرار میدهد