سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: همایش ملی قنات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

رضا دهقانی – کارشناس مسئول تامین آب

چکیده:

ا – آب از عوامل حیاتی برای نیل به اهداف تامین غذایی جمعیت جهان در حال رشد و افزایش می باشد. – اثر منابع موجود به زبان های فراسی و خارجی فنون قنات سازی را به ایرانیان نسبت داده اند. – به مجموع چند میله چاه و کوره گالری زیرزمینی با شیب طبیعی توسط نیروی ثقل بدون کشش و پمپاژ و انرژی مکانیکی که شامل تره کار و خشکه کار و مظهر باشد قنات گویند. – منظور از حفر میله چاه ها جهت شناسایی آبهای زیرزمینی و بیرون ریختن مواد خارجی قنات است. – تامین آب قنات از نظر اقتصادی به دو طریق می باشد: الف) مناطقی که غیر آب قنات دارای منابع تامین کننده آب دیگری هستند مانند رودخانه ها، چاه ها و چشمه ها که حفر و مرمت در اینگونه قنوات توجیه ندارد. ب) مناطقی که غیر از آب قنات هیچگونه منابع دیگری برای تامین آب ندارند در اینگونه مناطق لایروبی و بهسازی دارای توجیه اقتصادی می باشد. – در بعضی مناطق از آب قنات دو منظوره استفاده می شود ۱- کشاورزی ۲- آشامیدمی. – برای حفظ و نگهداری قنات نیاز به مشارکت مردم و دولت و کاهش اختلافات محلی می باشد. – احیاء و مرمت قنواتی که ۷۰ درصد از بین رفته اند اقتصادی نمی باشد مگر در موارد استثنا. – در محل هایی که غیر از قنات منابع دیگر برای تامین آب وجود دارد احداث قنات با تکنولوژی امروزی مقرون به صرفه نمی باشد. – راه های شناسایی آب قنات: قبل از بهسازی و مرمت در چند نقطه در قسمت تره کار جه جلوگیری از هزینه های گزاف اقدام به احداث سنداژ شود تا در صورت مشاهده آب بقیه مسیر را مرمت و لایروبی کرد. – با توجه به بالا بودن هزینه های امروزی حتی الامکان سعی شود جهت لایروبی از مقنی های محل استفاده شود. – عواملی که از نظر اقتصادی ارزش قنات را تعیین می کند نیاز اقتصادی زارعین می باشد. – در صورت فراهم شدن شرایط مانند میزان بده، حجم، اراضی، هزینه مادامی که نیاز به آب کشاورزی نمی باشد توسط سدهای خاکی آب قنات ذخیره شود. – استفاده از تجارب دیگران برای حفظ و نگهداری قنات ضروری به نظر می رسد. – حفظ و نگهداری قنوات بعد از لایروبی اقتصادی تر می باشد. – بهسازی و مرمت قنوات با توجه به هزینه بر اساس کشت استراتژیکی محل صورت گیرد.