سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنگره دامپزشکی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

علی رضایی –
حسین سنبله کار –
داریوش مهاجری –

چکیده:

ایبوپروفن جزء ضد التهابهای غیر استروئیدی قدیمی بوده و مسیر سیکلواکسیژناز ۱ و ۲ را مهار می کند و در نتیجه بر روی التهاب تأثیر گذاشته اما عوارضی مانند ایجاد زخم معده و اختلالات گوارشی و پوکی استخوان و … ًبعضا در مصرف آن گزارش گردیده است . در این تحقیق اثرات بالینی و هیستوپاتولوژیکی داروی ایبوپروفن که معمولاً به عنوان ضد درد و التهاب بعد از انجام جراحی استفاده می شود بر روی روند ترمیم ترومای ایجاد شده توسط جراحی مورد مطالعه قرار گرفت . لذا ۱۵ عدد خرگوش نژاد سفید نیوزلندی با شرایط یکسان انتخاب شد و بعد از شماره گذاری به ۳ گروه مجزا تقسیم شد که در هر گروه ۵ خرگوش قرار داشت سپس در هر سه گروه بعد از بیهوشی توسط زایلازین و کتامین، یک ترومای جراحی توسط پانچ بیوپسی به شکل حلقوی در فک پایین طرف راست و سمت جانبی ایجاد کرده و سپس اثرات دارو پس از ۱۲ روز مصرف در دوز بالا و پایین در مقایسه با گروه شاهد که دارو نما مصرف کرده بودند، از لحاظ بالینی و
هیستوپاتولوژیکی مورد بررسی قرار گرفت و مشخص گردید که مصرف این دارو روی روند التیام تأثیر مثبت داشته است که این موضوع با مشاهدات بالینی و مقایسه فتومیکروگرافهای هر دو گروه مصرف کننده دوز بالا و دوز پایین دارو در مقایسه با گروه شاهد واضح بود . همچنین مشخص شد که میزان دوز بالای داروی ایبوپروفن تأثیر بهتری در ترمیم نسبت به دوز پایین داشته است