سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنفرانس هیدرولیک ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

مریم آشوری – کارشناس ارشد عمران منآبع آب و مدرس دانشگاه آزاد اسلامی
فیروز بهادری خسروشاهی – استادیار گروه مهندسی آب دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
محمود ارحمی – مدیر پروژه و کارشناس ارشد شرکت مهندسین مشاور سازه پردازی ایران

چکیده:

توسعه روزافزن مناطق شهری که عموماً با تغییر کاربری اراضی همراه است باعث بروز مشکلات فراوانی از جمله افزایش پتانسیل سیل خیزی این مناطق می گردد. بررسی این اثرات و اتخاذ تدآبیر لازم در این خصوص از جمله ضروریات در امر برنامه ریزی شهری و مدیریت کلان شهرها تلقی می شود. این تحقیق بر آن بوده است با بررسی تصاویر ماهواره ای و عکسهای هوایی بخشی از حوضه آبریز رودخانه دارآباد واقع در شمال شهر تهران در یک بازه زمانی ۱۴ ساله مربوط به سالهای ۱۹۸۸ و ۲۰۰۲ میلادی، میزان توسعه شهر تهران را در این حوضه و دربازه زمانی مذکور مشخص و اثرات این توسعه را بر افزایش سیل خیزی حوضه مذکور تعیین کند. برای این منظور از فن آوریهای سنجش از دور (RS) سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) و الحاقیهHEC-GeoHMS و مدل ریاضی شبیه سازی بارش به روانآب (مدل HEC-HMS) استفاده گردید. برای این منظور در گام نخصت دو تصویر ماهواره ای از این حوضه مربوط به سالهای ۱۹۸۸ قبل از توسعه شهری و ۲۰۰۲ میلادی بعد از توسعه شهری مورد پردازش قرار گرفت و میزان و نوع تغییرات کاربری اراضی حوضه مشخص و مقادیر CN خاک در هر دو مورد محاسبه شد. سپس با استفاده از الحاقیه HEC-GeoHMS و مدل HEC-HMS پدیده بارش – روانآب در این حوضه برای شرایط قبل و بعد از توسعه شهری شبیه سازی شده و مقادیر دبی پیک سیلآبها با دوره برگشتهای مختلف در هر دوره بدست آمد. از نتایج این پژوهش می توان به توسعه شهری به میزان ۸درصد و افزایش پیک سیلآب به میزان ۹ تا ۲۰ درصد کاهش زمان پایه هیدروگراف سیل به میزان ۱۰دقیقه افزایش حجم سیل به میزان ۱۰درصد ناشی از این توسعه اشاره کرد.