سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

جواد خلیلی محله – عضو هیات علمی گروه کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوی
ساسان رضادوست – عضو هیات علمی گروه کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوی
محسن رشدی – عضو هیات علمی گروه کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوی

چکیده:

ذرت (Zea mayes) یکی از مهمترینگیاهان خانواده غلات بوده و به خاطر عملکرد بالا راندمان مصرف آب بالا، تنوع ژنتیکی فراوان، کاربردهای غذایی و صنعتی بیشمار در ردیف مهمترین گیاهان استراتژیک جهان بشمار می رودد و هم اکنون مقام سوم را از لحاظ سطح ریز کشت در جهان بخود اختصاص داده است. ملکوتی و همکاران (۱۳۷۸) گزارش دادند که در ایران به دلیل شرایطحاکم بر اغلب خاک ها از قبیل بالا بودن pH، آهکی بودن خاک ها ، برداشت عناصر بدون جایگزینی، عدم مصرف متعادل کودهای شیمیایی و به ویژه مصرف بیش از حد فسفر، کمبود عناصر ریز مغذی در غلب خاکهای کشور موجود داشته و باعث گردیده جامعه از این کمبود رنج ببرد. ضیائیان وملکوتی (۱۳۷۷) نشان دادند مصرف روی در ذرت باعث افزایش عملکرد می شود. یائدر و همکاران (۲۰۰۲) گزارش نمودند کمبود روی و آهن در مزارع کالیفرنیا به شکل حادی بروز کرده است، آنها پیشنهاد کردند برای رفع کمبود این عناصر از محلول پاشی سولفات آهن و روی و یا تیمار بذور با این ترکیبات استفاده شود. آنها محلول پاشی آهن را بهتر از مصرف خاکی آن دانستند. برگلند و همکاران (۱۹۹۹) کمبود عناصر غذایی آهن و روی را در بخش وسیعی از اراضی ایالت داکوتای شمالی آمریکا گزارش داده و محلول پاشی با نسبت ۵ در هزار با سولفات روی، و یامصرف خاکی ۳۰ آن به میزان ۳۰-۲۰ کیلوگرم در هکتار و مصرف برگی سولفات آهن هیدراته به نسبت ۵ در هزار در زمان ۴۵-۳۰ روز پس از کاشت را بهترین راهکار برای رفع این معضل توصیه نمودند.