سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین همایش ملی حبوبات

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

امیر میرزایی – کارشناس ارشد زراعت، جهاد کشاورزی استان ایلام
عادل مدحج – دانشجوی دوره دکترای زراعت، واحد علوم و تحقیقات اهواز

چکیده:

به منظور بررسی اثر آرایش‌های مختلف کاشت بر عملکرد و اجزاء عملکرد دانه ماش رقم گوهر این تحقیق در سال زراعی ۸۳-۱۳۸۲ در مرکز تحقیقات کشاورزی ایلام به مرحله اجرا در آمد. آزمایش به صورت کرت های یکبار خرد شده و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار انجام گرفت. سه تیمار فاصله بین ردیف‌های کاشت (۵۰، ۶۵ و ۸۰ سانتیمتر ) به عنوان کرتهای اصلی و سه تیمار فاصله بوته روی ردیف( پنج، ۷/۵ و ۱۰ سانتیمتر ) به عنوان فاکتورهای فرعی در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد بیشترین و کمترین عملکرد دانه در واحد سطح به ترتیب به تیمارهای فاصله بین ردیف ۵۰ و ۸۰ سانتیمتر (به ترتیب ۱۲۰ و ۶/۹۴ گرم در متر مربع) اختصاص داشت. افزایش عملکرد دانه در واحد سطح، با کاهش فاصله بین ردیفها، به دلیل افزایش تعداد دانه در غلاف (۸/۷)، وزن خشک غلاف (۷۳/۲ گرم در متر مربع) و عملکرد بیولوژیکی (۳۱۵/۴ گرم در متر مربع) بود. تیمار فاصله بوته روی ردیف تاثیر معنی‌داری بر عملکرد دانه و اجزاء آن به استثناء وزن هزار دانه و شاخص برداشت نداشت. بیشترین عملکرد در متر مربع در آرایش کاشت (۵*۵۵ سانتیمتر) مشاهده شد. نتایج همچنین نشان داد که با کاهش فواصل بوته بین و روی ردیفهای کاشت، عملکرد دانه در واحد سطح افزایش و در واحد تک بوته کاهش یافت. کاهش عملکرد دانه با کاهش فاصله بوته‌ها معنی‌دار نبود. بطور کل به نظر می‌رسد، هرچند کاهش فاصله بوته‌ها و در نتیجه افزایش بوته در واحد سطح باعث کاهش عملکرد در واحد تک بوته شد، اما افزایش تعداد بوته در واحد سطح، کاهش عملکرد تک بوته را جبران نموده و افزایش عملکرد دانه در واحد سطح را به همراه داشت.