سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنفرانس هیدرولیک ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمد بلوچی – کارشناسی ارشد دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان
محمدرضا چمنی – عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران – دانشگاه صنعتی اصفهان
محمدکریم بیرامی – عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران – دانشگاه صنعتی اصفهان

چکیده:

همه ساله پلهای زیادی در اثر آبشستگی پایه های آنها در اثر جریان آب در رودخانه ها تخریب می شود. تا کنون راههای زیادی جهت مقآبله با آبشستگی به کار گرفته شده است. این روشهادر دودسته عمده ی افزایش مقاومت مواد موجود در بستر مانند استفاده از سنگچین و کاهش اثر عوامل فرسایش که مهمترین آنها استفاده از طوق و شکاف است قرار می گیرد. بزرگترین مشکل دسته دوم آن است که به طور کامل آب شستگی را از بین نمی برد و گاهاً ناحیه آب شستگی را وسعت می دهد. در این مقاله ضمن مشاهداتی اثر طوق های قبلی بر آب شستگی (دایره ای با قطر ۲ و ۳ برآبر قطر پایه) با تغییر شکل طوق سعی بر آن شده که این عمق را به حداقل برسانیم. مدل به صورت فیزیکی با مقیاس مناسب ساخته شده و آزمایش گردید نتایج نشان می دهد که در طرح پیشنهادی عمق ماکزیمم برآبر با ۶۱ درصد حالت بدون طوق و زمان تعادل ۲۱۳ درصد افزایش یافته است اگر چه میزان کاهش عمق در طرح پیشنهادی نسبت به حالت طوق ۳ برآبر معمولی به طور قآبل توجه افزایش نیافته است ولی زمان تعادل به میزان بسیار زیادی افزایش یافته است.