سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: چهارمین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین در نگهداشت انرژی
تعداد صفحات: ۱۰
نویسنده(ها):
سیده مرضیه حسینی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی سیستمهای اقتصادی اجتماعی، گرایش تحقیق در عملیات، دانشگاه تهران
الهه سادات رفیعی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی سیستمهای اقتصادی گرایش اجتماعی، سیستمهای انرژی، دانشگاه تهران
سیدفرید قادری – دانشیار دانشکده مهندسی صنایع، پردیس فنی، دانشگاه تهران

چکیده:
منابع آبی قابل استفاده، نه تنها در کشورمان، بلکه در کل دنیا محدود میباشد و مهمتر اینکه هیچ جایگزینی ندارد.در خصوص کشاورزی نیز آب، یکی از ارکان اساسی کشت و زرع است. از آنجایی که حدود ۲۹ درصد از آب مصرفی در کشور در این حوزه به کار گرفته میشود، مدیریت مصرف در بخش کشاورزی از درجه اهمیت بالایی برخوردار است. در همین راستا، راهکارهای گوناگونی در ادبیات ارائه شده است؛ اندازه گیری و قیمت گذاری آب، تخصیص حجمی، استفاده از فنآوریهای هوشمند و … تاثیر بسزایی در تغییر الگوی کشت، اصلاح استفاده از منابع آبی و کاهش تخیله منابع آب زیرزمینی دارد. همسو شدن این راهکارها با یکدیگر میتواند باعث تسریع در رسیدن به هدف مدیریت مصرف شود. همچنین به دلیل پایی بودن کشش قیمتی آب، سیاست قیمتگذاری به تنهایی نمیتواند ابزار موثری در کنترل مصرف باشد، بنابراین وجود سیاستهای غیرقیمتی تکمیلی در ای حوزه ضروری است. در راستای جلوگیری از هدر رفت آب در بخش کشاورزی، برخی از چاهها، به کنتورهای حجمی مجهز شدهاند ولی تحقیقات مناسبی برای تاثیر آن بر تعادل منابع آب انجام نشده است. بنابراین در این مقاله به بررسی سیستمی اثر توام اعمال سیاست قیمتگذاری طرف تقاضا و سیاست کنترل حجمی طرف عرضه در مدیریت منابع، به منظور کاهش مصرف آب در بخش کشاورزی خواهیم پرداخت. نتایج حاکی از آن است که تاثیر همزمان دو سیاست، سرعت افزایش مصرف را کاهش میدهد.