سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: هشتمین سمینار بین المللی مهندسی رودخانه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علیرضا عطوفی – کارشناس ارشد سازه های آبی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات اهو
امین مرادی – کارشناس ارشد سازه های آبی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات اهو
علیرضا مسجدی – استادیار گروه مهندسی آب دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز

چکیده:

یکی از روشهای متداول ساماندهی و کنترل فرسایش کناری در قوس رودخانه ها استفاده از آبشکن است. آبشکن با هدایت جریان به سمت محور رودخانه، از ایجاد جریان قوی در طول ساحل جلوگیری کرده و مانع فرسایش ساحل رودخانه می گردد. از سوی دیگر الگوی جدید جریان باعث آبشستگی در اطراف آبشکن می شود.یکی از پارامترهای موثر بر آبشستگی در دماغه آبشکن ها، اثر طول آبشکن است.بمنظور بررسی اثر طول آبشکن در قوس بر فرآیند آبشستگی، آزمایش هائی دریک فلوم آزمایشگاهی با قوس ۱۸۰ درجه با R /B = 4.7 از جنس پلاکسی گلاس انجام پذیرفت. در این تحقیق با قرار دادنیک آبشکن در فلوم آزمایشگاهی درموقعیتهای ۳۰ و ۱۷۰ درجه با طول های ۸و۱۰و۱۲ سانتی متر با دبی های ۲۰و۲۴و۲۸ لیتر بر ثانیه و عمق ثابت ۱۳ سانتی متر پدیده آبشستگی حول آبشکن در حالت آب زلال مورد بررسی قرار گرفت. برای مصالح کف فلوم از ماسه طبیعی با دانه بندییکنواخت با D50=2mm و ضریب یکنواختی ۱/۷ استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان می دهد هر چه طول آبشکن افزایشیابد باعث افزایش عمق آبشستگی اطراف آن می شود همچنین با افزایش دبی جریان و موقعیت قرار گیری آبشکن در قوس ابعاد چاله و طول پشته در پائین دست آبشکن نیز افزایش مییابد.