سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

اکبر واثقی – استادیار پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله ایران
امیر سیدخوئی – کارشناس ارشد مهندسی سازه

چکیده:

آیین نامه های معتبر در طراحی لرزه ای پل مانند CALTRANS و AASHTO قرار دادن وصله آرماتور در محل لنگرخمشی حداکثر را توصیه نمی کنند. لغزش آرماتور درمحل وصله و همچنین ریختن پوشش بتن تحت بارهای سیکلی باعث کاهش مقاومت خمشی می شود. در محل وصله ترکهای کوچک طولی در بتن با رسیدن به کرنش فشاری ۰٫۰۰۲ ایجاد می شوند و ازتوانایی وقابلیت بتن در مهار آرماتور می کاهد. با توجه به این نکته که بسیاری از . ستونهای پلهای بتنی موجود در کشور درپای ستون دارای وصله می باشند، اهمیت مطالعه برروی محل قرارگیری وصله درمیزان آسیب پذیری پلها بسیار ضروری می باشد. در این مقاله یک پل موجود دراهواز که دارای سه دهانه به طول ۱۵-۴۵-۱۵متر می باشد مورد بررسی قرار می گیرد.
پل مورد نظر تحت تحلیل دینامیکی غیر خطی با استفاده از رکوردهای سه زلزله ناغان ،طبس و السنترو قرار گرفته و اثر تغییر محل وصله از پای ستون به وسط ستون در کاهش خسارت وارده به پل بررسی می شود. نتایج تحقیق نشان می دهد که انتقال محل وصله از پای ستون به وسط ستون خسارت وارده به پل را به شدت کاهش می دهد.