سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

ندا سبحانیان – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی کرج. گروه اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی کرمانشاه
علی اکبر حبشی – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی کرج
عزت اله فرشاد فر – گروه اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی کرمانشاه
مسعود توحید فر – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی کرج

چکیده:

یونجه یکی از گیاهان علوف ه ای بسیار مهم به شمار می رود که بررسی باززائی اکوتیپ های ایرانی این گیاه جهت اجرای بر نامه های انتقال ژن هدف اصلی این مطالعه است . در این بررسی دو آزمایش اصلی انجام شده است . در ابتدا اثر ۳ محیط مختلف بر روی ریزنمونه مریستم انتهائی گیاه جوان، از سه اکوتیپ یونجه همدانی (قارقولوق، کوزره و ملک کندی ) بررسی شد . این محیط ها بر پایه محیط MS . بدین شرح بودند. A: (زناتین ۰/۵ میلی گرم در لیتر + ۱IAA میلی گرم در لیتر ) ، R: ا (۰/۰۵NAA میلی گرم در لیتر + ۱TDZ میلی گرم در لیتر) و B: (0/2IAA میلی گرم در لیتر + ۱/۵BAP میلی گرم در لیتر). در آزمایش دوم محیط MS با سطوح مختلف هورمون TDZ ا (۰/۵، ۱ و ۱/۵ میلی گرم در لیتر) و NAA ا (۰/۰۵ میلی گرم در لیتر ) مطالعه شد . ساقه دهی چند گانه پارامتری است که برای باززائی یونجه در نظر گرفته شد . داده های جمع آوری شده بر پایه طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار با مقایسه میانگین در سطح دانکن بررسی شدند . نتایج نشان داد که محیط پایه MS که با هورمون NAA در سطح ۰/۰۵ میلی گرم در لیتر و TDZ در سطح ۱/۵ میلی گرم در لیتر مناسب ترین محیط جهت باززائی می باشند. به منظور تولید ریشه از محیط کشت فاقد هورمون استفاده شد که به طور قابل ملاحظه ای باعث افزایش ریشهگردید.