سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

پیام زالی کاکش – کارشناس ارشد زراعت، شرکت کشت و صنعت کارون
شاپور لر زاده – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر
ناظر آریان نیا – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر
عبدالکریم بنی سعیدی – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر

چکیده:

به منظور بررسی تأثیر نیتروژن و ژنوتیپ بر عملکرد اقتصادی آفتابگردان ، آزمایشی در سال زراعی ۱۳۸۴-۱۳۸۳ در مزرعه آموزشی پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر در قالب کرت های خرد شده با طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجراء گردید . سه سطح نیتروژن ( ۰، ۱۰۰ . ۲۰۰ کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار ) به عنوان تیمار اصلی و سه ژنوتیپ آفتابگردان (آلستار، مستر و لاکومکا ) به عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شد . نتایج نشان داد که اثر سطوح نیتروژن بر عملکرد دانه و عملکرد روغن در سطح احتمال ۱ درصد معنی دار است . بطوریکه بیشترین عملکرد دانه ( ۳۶۸۳ کیلوگرم در هکتار ) و عملکرد روغن (۱۴۴۲/۳ کیلوگرم در هکتار ) در تیمار ۱۰۰ کیلوگ رم نیتروژن خالص در هکتار و بیشترین محتوای روغن دانه در تیمار شاهد(بدون مصرف نیتروژن) با ۵۳/۱ درصد مشاهده شد. بین ژنوتیپها نیز از لحاظ عملکرد دانه و محتوای روغن دانه در سطح ۱درصد اختلاف معنی داری وجود داشت . بررسی اثرات متقابل نیز نشان داد که بالاترین عملکر د روغن (۱۶۰۹/۱ کیلوگرم در هکتار ) و عملکرد دانه ( ۳۳۱۱ کیلوگرم در هکتار ) در تیمار آلستار و تیمار کودی ۱۰۰ کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار بود. همچنین بیشترین محتوای روغن دانه در تیمار آلستار و تیمار شاهد(بدون مصرف نیتروژن) با میانگین ۵۵/۴۶ درصد مشاهده گردید . به این ترتیب به نظر می رسد که با کاربرد نیتروژن به میزان ۱۰۰ کیلوگرم در هکتار برای رقم آلستار می توان بالاترین میزان عملکرد اقتصادی را انتظار داشت.