سال انتشار: ۱۳۷۴

محل انتشار: چهارمین کنگره ملی خوردگی ایران

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

محمدرضا باطنی – دانشکده مهندسی متالورژی – دانشگاه صنعتی اصفهان
احمد ساعتچی – دانشکده مهندسی متالورژی – دانشگاه صنعتی اصفهان

چکیده:

آبکاری بروش الکترولس به مفهوم احیاء خودکاتالیزوری (اتوکاتالیتیک) یونهای فلز از یک محلول بوسییله عامل احیا کننده می باشد. فرایندهای آبکاری بروش الکترولس متنوع بوده که مهمترین آنها الکترولس نیکل – فسفر و الکترولس مس می باشند که در قطعات مهندسی و در صنعت الکترولیت کاربردهای روز افزونی پیدا نموده اند. پوششهای الکترولس نیکل – فسفر دارای مزایای زیادی بوده و باعث شده است که بازار بزرگی در امریکا، اروپا و خاور دور بدست آورد. ازجمله این مزایا می توان به ضخامت یکنواخت پوشش، توانایی تولید پوششی با مقاومت خوردگی بالا، توانایی بدست اوردن سختی و مقاومت سایشی بسیار مناسب و نزدیک به کرم سخت و قابلیت پوشش دادن اکثر مواد اشاره نمود.
مقاومت خوردگی بالای پوششهای الکترلس نیکل – فسفر بدلیل پسیویته و سرعت خوردگی پائین نیکل در اکثر محیطهای خورنده، کاهش حساسیت پوشش به خوردگی موضعی در اثر وجود فسفر و ماهیت میکروکریستالین پوشش ، تخلخل پائین و توانایی روش الکترولس برای پوشش دادن تمامی سطح فلز شامل شیارها، سوراخها و منافذ درونی است. مقاومت خوردگی پوششهای الکترولس نیکل – فسفر را می توان با انتخاب صحیح فاکتورهائی همچون ضخامت پوشش، مقدار فسفر، انتخاب صحیح حمام و عملیات حرارتی تغییر داد.