سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

اکبر حقیقتی ملکی – محقق موسسه تحقیقات کشاورزی دیم
فرهاد فری – محقق موسسه تحقیقات کشاورزی دیم – معاونت کرمانشاه

چکیده:

گلرنگ یکی از دانه های روغنی مهم است که در مناطق دیم ایران کشت می شود . در ارتفاعات کمتر از ۱۰۰۰ متر تا ۲۳۰۰ متر بالا تر از سطح دریا می توان آن را کاشت ولی در ارتفاعات بالا عملکرد و میزان روغن آن کاهش می یابد . وزن هزار دانه آن بسته به مناطق مختلف از ۲۵ تا ۵۰ گرم , و میزان روغن آن ۳۰ تا ۳۶ درصد متغیر می باشد . در مناطق دیم عملکرد آن از ۵۰۰ تا ۱۲۰۰ کیلو گرم در هکتار متغیر است . از نظر اقتصادی نیز زراعت گلرنگ پتانسیلزیادی برای رقابت با محصولات رایج در مناطق دیم مثل گندم ،جو،عدس و نخود دارد . گلرنگ نسبت به خشکی مقاوم است . بنابراین کشت بهاره یا پائیزه گلرنگ در شرائط دیم که عملکردی معادل یا حتی بیشتر از گندم دارد، می تواند در مناطق در کنار محصولات ( غلات ) کاشته شود ویا در تناوب با گندم جایگزین گندم و جو آن گردد . مصرف عناصر غذائی در گیاه گلرنگ، وزن هزار دانه ، میزان روغن ، پروتئین و عملکرد دانه را در واحد سطح تحت تأثیر قرار می دهد . ازت یکی از مواد غذائی اصلی است که برای رشد گلرنگ در مقایسه با سایر عناصر از اهمیت زیادی برخوردار است . کمبود آهن، مس، روی و منگنز در گلرنگ مشاهده نشده است . در داکوتای آمریکا در زراعتهای دیم برای برداشت ۱۲۰۰ کیلوگرم در هکتار دانه گلرنگ ، ۶۰ کیلوگرم در هکتار ازت و ۳۰ کیلوگرم در هکتار فسفر مصرف می گردد و توصیه گردیده است که از مصرف کود های ازته و فسفره در تماس مستقیم با بذر اجتناب گردد . گلرنگ گیاهی با ریشه عمیق است و می تواند مواد غذایی را از اعماق پایین خاک که جذب آن برای غلات امکان پذیر نیست ، جذب نماید بنابراین بسیار مقاوم به خشکی است