سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: هفتمین همایش مجازی بین‌المللی تحولات جدید ایران و جهان
تعداد صفحات: ۹
نویسنده(ها):
خسرو مزرعی – عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد آزادشهر
مظاهر کریم آبادی – کارشناس ارشد مطالعات منطقه ای خلیج فارس

چکیده:
روابط جمهوری اسلامی ایران با امارات غربی متحده از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است. امارات همسایه جنوبی ایران در خلیج فارس از ۱۹۷۱ که به استقلال رسید، دایماً در تلاش بود تا روابط خارجی مناسبی با ایران داشته باشد. به عبارت دیگر، امارات را می توان حداقل یکی از ده کشور با اهمیت نخست برای ایران به شمار آورد. اما با توجه به ارتباط خوب میان دو کشور، تحولات جدید منطقه خاورمیانه باعث شده که کلیه کشورها در مناسبات سیاسی و اقتصادی خود مشی خاصی را در پیش گیرند. از این جمله، طرح ادعای مالکیت جزایر سه گانه تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی از سوی امارات از جمله پیچیدگی های روابط ایران و امارت می باشد. به طور اخص از ۱۳۷۱ (۱۹۹۲) به بعد، روابط دو کشور در چالش خاص این موضوع قرار گرفته است و گاه و بیگاه منجر به کاهش سطح روابط از سوی دو طرف می گردد. در این تحقیق با توجه به موضوع پژوهش، روش توصیفی- تاریخی به کار برده شده از منابع موجود که شامل کتاب، مقاله و اینترنت می باشد استفاده شده است. و در باره بررسی ادعای امارات نسبت به مالکیت جزایر سه گانه ایرانی تنب و ابوموسی، ابتدا به بیان شواهد تاریخی، به ریشه ها و دلایل این ادعا پرداخته و سپس بر اساس مسندات حقوقی و تاریخی به رد این ادعا از سوی د ولت ایران اشاره گردیده است. همچنین جوابیه های رسمی ایران به ا دعای مقامات اماراتی درباره مالکیت جزایر به صورت سالانه از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۰ نیز مورد توجه قرار گرفته است.