سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: یازدهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

علی ترابیان – عضو هیئت علمی دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران، گروه مهندسی محیط زیست
افشین تکدستان – عضو هیئت علمی دانشگاه جندی شاپور اهواز، گروه مهندسی بهداشت محیط زیست
علی اکبر عظیمی – عضو هیئت علمی دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران، گروه مهندسی محیط زیست
غلامرضا نبی بیدهندی – عضو هیئت علمی دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران، گروه مهندسی محیط زیست

چکیده:

امروز تولید لجن در تصفیه خانه های فاضلاب شهری و صنعتی یکی از معضلات بزرگ زیست محیطی کشورهای مختلف جهان از جمله کشور ما محسوب میشود. لجن فاضلاب باقیمانده حاصل از تصفیه فاضلاب است که مشکلترین و پر حجم ترین جزء تصفیه خانه متداول فاضلاب به شمار می رود. به طوری که بیش از ۵۰ % هزینه ساخت تصفیه خانه و در حدود ۴۰-۶۰% هزینه بهره برداری و نگهداری تصفیه خانه فاضلاب و همچنین بیش از ۹۰ % مشکلات مربوط به تصفیه خانه فاضلاب مربوط به تاسیسات تصفیه و دفع لجن می باشد. لجن ثانویه (لجن بیولوژیکی) دارای حجم تولیدی بالا، غلظت پایین آن و همچنین آلاینده های مختلف می باشد لذا تصفیه، دفع و استفاده مجدد از آن مطابق با استانداردهای محیط زیست بسیار مشکل و پرهزینه می باشد. یکی از راهکارهای اساسی در تصفیه خانه های مدرن فاضلاب کاهش حجم و وزن لجن به روشهای مختلف شیمیایی و بیولوژیکی می باشد که بسیار مناسب تر و کم هزینه تر از پس تصفیه لجن (تغلیظ، تثبیت، آمایش، آبگیری و دفع) می باشد. لیز حرارتی و قلیائی لجن یکی از روشهای ساده کاهش تولید لجن مازاد بیولوژیکی در سیتم لجن فعال است.مطالعات متعدد نشان داده است تصفیه حرارتی با ایجاد حرارت در لجن برگشتی در مدت ۲۰ دقیقه ودمای ۶۰ درجه سانتیگراد در ۱۰=pH قادر است لجن مازاد را تا ۳۷ % در سیستم لجن فعال کاهش دهد. اما با افزایش دما در لجن برگشتی در مدت ۳ ساعت با دمای ۹۰ درجه سانتیگراد لجن مازاد تا ۶۰ % در سیستم لجن فعال کاهش می یابد. در واقع لیز حرارتی در بیومس اتفاق می افتد. هدف از ارائه این مقاله علاوه بر شناخت معضلات زیست محیطی و بهداشتی استفاده مجدد و دفع لجن، نرخ تولید لجن اولیه و ثانویه در سیستم لجن فعال، مکانیسم و روشهای مختلف کاهش لجن مازاد بیولوژیکی از جمله تصفیه حرارتی –قلیائی در لجن برگشتی به راکتور مرور می گردد.