سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدابراهیم صادق زاده – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی، دانشجوی کارش
سیامک ساعدی – استادیار گروه خاکشناسی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی تبریز
احمد حبیب زاده – کارشناس ارشد مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی

چکیده:

محدودیت منابع آبی به ویژه آب قابل استفاده برای بهره برداری از منابع طبیعی در مناطق خشک و نیمه خشک، لزوم به کارگیری روشهای ذخیره نزولات آسمانی را می طلبد تا در نهایت استفاده بهینه ای از اراضی مذکور به عمل آید . عرصه مورد مطالعه در ایستگاه تحقیقات حفاظت خاک وآبخیزداری منطقه خواجه تبریز انتخاب گردید که در تقسیم بندی اقلیمی منطقه نیمه خشک و سرد بوده و از سازندهای مارنی آسیب پذیر به فرسایش تشکیل شده است، خاکهای منطقه بر اساس سیستم رده بندی امریکایی Calciorthids با رژیمهای رطوبتی و حرارتی اریدیک و مزیک تعیین شده اند و از نظر بافتی لوم رسی سیلتی تا لوم رسی شناسایی گردیدند . تحقیق حاضر با اجرای عملیات آبگیر لوزی شکل به ابعاد ۲۶۰*۲۶۰ سانتیمتر که در انتهای هر سامانه چاله ای به عمق و قطر به ترتیب ۷۰ و ۶۵ سانتیمتر حفر گردید به وسیله ۳ تیمار کوزه سفالی به ارتفاع ۷۰ سانتیمتر و قطر ۱۰ سانتیمتر، پرلیت با مخلوط حجمی ۲-۱-۱ از پرلیت – ماده الی – خاک و شاهد، در قالب طرح آزمایشی بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سالهای ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ اجرا شد ، آماربرداری از میزان رطوبت در هر سامانه به روش انعکاس سنج زمانی و از عمق های ۰-۳۰ ، ۳۰-۵۰ و ۵۰-۷۰ سانتیمتری انجام و نتایج برای ماههای تر و خشک سال به طور مستقل مورد بررسی قرار گرفتند . نتایج حاصل نشان می دهند به طور کلی استفاده از روشهای مذکور در ذخیره رطوبتی خاک نسبت به شاهد اختلاف معنی دار در سطوح احتمال ۱ و ۵ درصد نشان می دهند، درضمن به نظر می رسد ذخیره رطوبتی بیشتر در ماههای خشک سال به تیمار پرلیت و در ماههای تر به تیمار
کوزه تعلق دارند