سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

عباس درب هنزی – مربی بخش عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان
هدیه سلاجقه – دانشجوی دوره کارشناسی دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان
اسما سیستانی – دانشجوی دوره کارشناسی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

زلزله سال ۱۳۸۲ که منجر به کشته و زخمی شدن هزاران نفر و از بین رفتن ساختمان های زیادی شد نظر همه بخصوص مهندسان را به چه مقاوم تر گردن سازه ها جلب کرد. با توجه به اینکه ایران یکی از لرزه خیز ترین کشورهای جهان است وقوع چنین زلزله هایی در هر کدام از بخش های کشور بعید نمی باشد و بتن که یکی از پر مصرف ترین مصالح ساختمانی است یکی از گزینه های مناسب برای ساخت و ساز می باشد. اما از آنجا که وزن زیاد سازه های بتنی منجر به افزایش نیروی زلزله شده و ضعف بتن درکشش که به استفاده از میلگرد می انجامد استفاده از این ماده را بامشکلاتی همراه ساخته نظر مهندسان به سمت استفاده از بتن های سبک جلب شده است. (ECC (engineering cementitious composites کامپوزیت سیمانی مهندسی یکی از ایده های نو در صنعت بتن سبک است که کلید اصلی این بتن استفاده از سنگدانه های ریز با قطر حداکثر ۱۰ میلی متر و استفاده از الیاف (polyvinyl alcohol) PVA پلی وینیل الکل است. این بتن با وزن کمتر نسبت به بتن معمولی و انعطاف پذیری بالا یکی از گزینه های مناسب جهتساخت سازه های در معرض بارهای دینامیکی است. هدف از این مقاله معرفی این بتن به عنوان راه کاری برای سبک سازی و انعطاف پذیری هرچه بیشتر سازه های بتنی است.